The Man Who Knew Too Much (1956) 23.976 fps OCR runtime 02:00:18
เสียงเพลงท่อนหนึ่ง ซึ่งถ้ามีเสียงฉาบกระหน่ำขึ้น
จะส่งผลร้ายต่อชีวิต ของครอบครัวอเมริกัน ครอบครัวนึง
พ่อครับ ผมไม่เคยมาแอฟริกาจริงๆ เหรอครับ
วิวมันคุ้นๆ นะ
วิวเหมือนที่เราขับไปลาสเวกัส เมื่อปีที่แล้วยังไงล่ะจ๊ะ
- ผมจำได้ พ่อโดนเจ้ามือน้ำเต้าปูปลากินด้วย - แฮงค์
เรียบเลยครับ
ดูสิ มีอูฐด้วย
ที่นี่ไม่ใช่แอฟริกาหรอกลูก แต่เป็นโมร็อคโคฝรั่งเศส
- อยู่ทางเหนือของแอฟริกา - แต่เหมือนลาสเวกัสเลยนะครับ
เราอยู่ทางเหนือของทะเลทรายซาฮาร่า แค่ร้อยไมล์เอง รู้มั้ย
ไม่รู้ครับ ครูสอนว่าที่นี่เป็นกาฬทวีป
แต่ผมว่าสว่างกว่าอินเดียนาโปลิสเป็นไหนๆ
เอาล่ะ ถึงแมร์ราเคชก่อนเถอะแล้วค่อยพูด
แมร์ราเคช ชื่อเหมือนเครื่องดื่มเลย
อืม จริงด้วยแหะ
ขอโทษนะ
เดี๋ยวๆ ๆ เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน หยุดก่อน นี่คุณโวยวายเพื่ออะไรเนี่ย
ขอบคุณมากนะครับ ที่คุยกันรู้เรื่อง ไม่งั้นต้องวุ่นวายแน่ๆ เลย
ด้วยความยินดีนะครับ
บางทีคนเราก็ต้องการความช่วยเหลือ
- คุณว่าจริงมั้ย - ใช่ๆ แล้วเขาเป็นอะไรเหรอครับ
ก็ลูกชายของคุณ บังเอิญไปดึงผ้าปิดหน้าของภรรยาเขาเข้า
อ้อ เหรอครับ
- แฮงค์ - อ้อ นี่ภรรยาผมครับ คุณนายแม็คเคนน่า
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ ผมหลุยส์ เบอร์นาร์ดครับ
ขอบคุณมากเลยนะคะ คุณเบอร์นาร์ด
- แล้วนี่แฮงค์ลูกชายของเรา - หวัดดีแฮงค์
หวัดดีครับ คุณพูดอาหรับได้ด้วยเหรอครับ
ก็... ได้นิดหน่อยน่ะ
ทำไมเขาต้องโมโหขนาดนั้นด้วย แฮงค์ไม่ได้ตั้งใจนะคะ
คืออย่างนี้ครับ ชาวมุสลิม ไม่คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรอกครับ
อ้อ จริงครับ ท่าจะจริง
- ขออนุญาตได้มั้ยครับ - อ๋อ ครับ เชิญนั่งเบาะหน้าโจได้เลยครับ
เขาเอ่อ... เขาชื่อแฮงค์ใช่มั้ยครับ
- อ๋อ ชื่อภรรยาผมน่ะครับ - อ้อ
- โจแบบไม่มีตัวอีน่ะครับ - งั้นเหรอ
ใช่ครับ มาจากโจเซฟีน ผมเรียกแบบนี้มานาน
- จนคนเขาไม่เรียกชื่ออื่นกันแล้ว จริงมั้ย - ใช่ค่ะ / ผมเรียกว่า "แม่" ไง
- อ้อใช่ ผมก็ลืมไปเลย - เรื่องอุบัติเหตุเมื่อกี๊นี้
หญิงมุสลิมจะไม่ถอดผ้าปิดหน้าเด็ดขาด
- ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอนะครับ - อ๋อ เหรอครับ
แล้วเขาให้อาหารเธอทางสายยางเหรอครับ
- แฮงค์ไม่เอาน่า - ตัวแค่นี้รู้จักใช้คำยากๆ แล้วนะเนี่ย
- คือผมเป็นหมอน่ะครับ - มิน่าเขาพูดจาเหมือนหมอเลย
ใช่ครับ เขาสะกดคำว่าฮีโมโกลบินได้ แต่สะกดคำว่าหมากับแมวยังไม่เป็นเลยครับ
ขอโทษ คุณประจำอยู่ที่ไหนไม่ทราบ
อินเดียนาโปลิส อินเดียน่าครับ โรงพยาบาลกู๊ด ซามาริแทน
แล้วคุณมาทำอะไรที่แมร์ราเคช
คือว่า เรามาประชุมแพทย์ที่ปารีส ผมเลยคิดว่าไหนๆ ก็มาแถบยุโรปแล้ว
ก็เลยอยากมาเที่ยวโมร็อคโคอีกซักรอบนึง
- พ่อหลงใหลแอฟริกาครับ - คือว่าผมเอ่อ...
ผมเคยประจำที่โรงพยาบาลอาร์มี่ ฟิลด์ ในคาซาบลังก้าช่วงสงครามน่ะครับ
คุณอยู่โมร็อคโคเหรอคะ คุณเบอร์นาร์ด
เปล่าครับ แล้วนี่คุณเพิ่งมาจากปารีสยังงั้นใช่มั้ย
- เราแวะไปลิสบอนกับโรมมาด้วย - แล้วก็คาซาบลังก้า
แล้วก็คาซาบลังก้า ใช่
คุณคงจะมีเวลาอยู่ที่แมร์ราเคชนี่ หลายวันใช่มั้ยครับ
ก็นานที่สุดก็น่าจะประมาณสัก 3 วันได้
แล้วคุณจะพักที่โฮเต็ล มามูเนีย หรือว่า ลา เมนาร่าครับเนี่ย
- ถามทำไมคะ - เพราะว่านักท่องเที่ยวมักจะมีรสนิยม
- ที่จะพัก 2 ที่กันเยอะเลยครับ - ค่ะ
คุณอยู่ฝรั่งเศสเหรอคะ คุณเบอร์นาร์ด
- ก็อยู่บางช่วงครับ - คุณกินหอยทากมั้ยครับ
- ถ้าโชคดีสั่งทันนะ - ถ้าหิวก็ไปกินที่หลังบ้านเรา
- ที่อเมริกาได้เลยนะครับ - โอ้โหเธอนี่มีน้ำใจจริงๆ เลย
ไม่เป็นไรหรอกครับ เราหาทางกำจัดมันมานานแล้ว
ลืมไปเลยว่าชาวฝรั่งเศสช่วยได้
มาเลยลูก มา...
เอ่อ คุณจะนั่งแท็กซี่ ไปที่โรงแรมด้วยกันมั้ยครับ
ขอบคุณครับคุณหมอ แต่ว่า... ผมบังเอิญต้องไปธุระที่อื่นก่อนน่ะครับ
- อ้อ งั้นเหรอครับ - คุณทำธุรกิจอะไรเหรอคะ
แต่ผมจะเข้าไปเย็นๆ เอาไว้ เราดื่มด้วยกันดีมั้ยครับ
งั้นขึ้นไปหาเราที่ห้องนะครับ จะได้ดื่มกัน
- งั้นผมพาคุณไปดินเนอร์นะ - โอ้ อย่าเลย ผมว่าไม่ดีหรอก
ผมรู้จักแมร์ราเคช ผมจะพาคุณไปร้านอาหารสวยๆ
อาหารแปลกๆ ที่มีวิธีกินที่ไม่เหมือนใครด้วย
- ก็น่าสนใจนะครับ ว่าไงโจ - ค่ะ
- ใช้ชีวิตแบบชาวอาหรับซักคืนดีมั้ย - ก็ดีค่ะ
แล้วคุณจะกลับโรงแรมยังไงครับ นั่งแท็กซี่ หรือว่าขึ้นรถม้ากลับ
- ผมก็ยังไม่รู้เลย - รถม้า
ผมอยากนั่งรถม้าครับพ่อ
ก็คงต้องเป็นรถม้านี่แหละครับ
- แล้วเจอกันนะครับ - ลาก่อนครับ
แล้วไปดื่มคอกเทลด้วยกันนะครับ
- ครับ ลาก่อนครับ - ไปนะคะ มาลูก
แฮงค์ ลูกนั่งกับคนขับนะ ขึ้นไป
แจ๋วไปเลยครับ รถม้าลากเปิดประทุนซะด้วย
เมื่อกี๊นี้ฉันเห็นหลุยส์ เบอร์นาร์ด ยืนคุยชาวอาหรับคนนั้นน่ะ
- คนไหน - คนที่ว่าแฮงค์ไปดึงผ้าปิดหน้าภรรยาเขาไง
คุยเหมือนสนิทกันมานานเลย
ก็เขาอาจจะรู้จักกันมาก่อนก็ได้ ไม่เห็นเป็นไรนี่นา จริงมั้ย
ฉันว่าคุณเบอร์นาร์ดเนี่ย ค่อนข้างลึกลับนะคะเบน
ผมว่าเขาก็ปกติดีนี่นา ไม่เห็นมีอะไรแปลกเลย
คุณรู้เรื่องอะไรของเขาบ้างล่ะคะ
รู้อะไรเหรอ ผมรู้จักชื่อเขา เรานั่งคุยกัน
- นั่งใกล้กันบนรถก็แค่นั้น - คุณไม่รู้จักผู้ชายคนนั้นเลย
ส่วนเขารู้เรื่องของคุณไปหมดทุกเรื่องเลยนะ
- นี่พูดอะไรของคุณ - เขารู้ว่าคุณอยู่อินเดียนาโปลิส อินเดียน่า
รู้ว่าคุณเป็นหมอ อยู่ที่โรงพยาบาลกู๊ด ซามาริแทน
แล้วก็รู้ว่าเราไปประชุมแพทย์ที่ปารีสมา
แล้วแวะเที่ยวโรมกับลิสบอน แล้วก็คาซาบลังก้า 2-3 วัน
- อือหืม - แถมยังรู้อีกว่าคุณเคยไปเป็นหมอ
- ที่โรงพยาบาลอาร์มี่ ฟิลด์ที่แอฟริกาด้วย - นี่ที่รัก
เราแค่คุยกันธรรมดาเท่านั้นเอง คุณก็ฟังแล้วนี่นา...
ธรรมดาตรงไหนกันคะเบน
- เขาเอาแต่ยิงคำถามมาให้คุณตอบ... - อ้าว ทำไม
อย่างเดียวเลยรู้มั้ย ไม่รู้เผลอหยิบพาสปอร์ตให้เขารึเปล่า
มันก็แปลกตรงไหนเหรอ เราคุยกันปกติ ผมไม่มีอะไรปิดบังเลยนี่นา
- แต่ฉันว่าคุณเบอร์นาร์ดมีนะคะ - นี่ ไม่เอาน่า
ที่รัก ผมรู้ว่าโมร็อคโคมันลึกลับ แต่อย่ามัวคิดให้ปวดหัวเลยนะ
- รู้แล้ว ผมรู้แล้วล่ะ - อะไรคะ
คุณโกรธเพราะเขา... ไม่ถามอะไรคุณเลยงั้นใช่มั้ยห๊ะ
- โธ่เอ๊ย จะบ้าเหรอ - ผมไม่บ้าหรอก
คุณเนี่ย
- หายปวดไปเยอะเลย - ปวดอะไรเหรอครับแม่
- ไม่มีอะไรหรอกจ้ะลูก - นี่ คุณจ่ายค่ารถไปก่อนนะ
- ได้ครับ - ผมชื่อแม็คเคนน่า หมอแม็คเคนน่า
ผมจัดการเองครับท่าน
- ไปกันเถอะเร็ว - มีคนมองเราอยู่
อะไรนะ คิดมากอีกแล้ว ไปเถอะน่า
ก็เป็นหมอเก่งๆ ไงล่ะ
มามะลูกจ๋า
ท่อนที่ 2
รับนะ
- ท่อนต่อไปขอเต้นนะ...เยี่ยมเลย - ได้ครับ
ลูกเต้นเก่งนี่จ๊ะ
- มื้อค่ำสำหรับคุณหนูครับ - เข้ามาเลย เอาวางไว้ตรงนี้เลยนะครับ
ภรรยาคุณนี่ เสียงเพราะมากเลยนะครับ
- อ้อ ก็ใช้ได้น่ะครับ - เพราะมากจริงๆ
- แต่ว่าเสียดายที่เขามาเสิร์ฟอาหารพอดี - ผมก็คิดแบบนั้นบ่อยๆ เหมือนกันคุณ
เรียบร้อยแล้วค่ะ ผู้จัดการส่งพี่เลี้ยงมาให้ด้วย
- เยี่ยม - คุณนายแม็คเคนน่าครับ
- ผมขออนุญาตรินเครื่องดื่มให้คุณนะครับ - ยินดีค่ะ ขอบคุณ
เชิญครับ
คุณนายแม็คเคนน่าครับ คุณเคยขึ้นอเมริกัน สเตจรึเปล่าครับ
ใช่ค่ะคุณเบอร์นาร์ด ฉันเคยขึ้นอเมริกัน สเตจ
- ลอนดอน สเตจ แล้วก็ปารีส สเตจ - โอ้โห
คุณคงเคยเจอฉันที่ปารีส คุณอยู่ฝรั่งเศสนี่คะ
การเข้าชมการแสดงน่ะ มันเสียเวลานะครับ
ผมไม่ค่อยที่จะมีเวลา เสียไปกันมันเท่าไหร่
คุณเคยไปปารีสมั้ยคะคุณเบอร์นาร์ด
ผมเกิดที่นั่นเลยล่ะครับ
คุณทำงานอะไรคะ
ผมซื้อของ ไปขายน่ะครับ
- อะไรคะ - อะไรก็ได้ที่มีกำไรสำหรับผม
แล้วคุณซื้ออะไร ที่แมร์ราเคชไปขายเหรอคะ
เอ่อ... รู้มั้ย ผมอยากจะคุย เรื่องการแสดงของคุณมากกว่าครับ
คุณเคยแสดงเรื่องอะไรบ้างครับ
- สักครู่ค่ะ ฉันเปิดเองค่ะ - ผมเองจ้ะ
ฉันจะเปิดเอง
นี่เป็นห้องของคุณมอนโกเมอรี่ ใช่รึเปล่าครับ
คือว่าเขาชวนผมมาดื่ม ผมก็เลย...
ขอโทษนะครับ นี่ไม่ใช่ห้องของคุณมอนโกเมอรี่
ถ้าอย่างงั้นขอโทษนะครับ ขอโทษที่มารบกวน
ไม่เป็นไรครับ
- ผมขอใช้โทรศัพท์หน่อยได้มั้ยครับ - ได้ครับ หัวเตียงเลยครับ /แม่ครับ
- จ๋า - ผมหั่นเนื้อไม่ได้ครับ
มาจ้ะ เดี๋ยวแม่ช่วย
ผมต้องขอโทษด้วยครับ ผมคงไปดินเนอร์กับพวกคุณไม่ได้ซะแล้ว
- อ้าว แล้วกัน - ผมลืมไปว่ามีธุระต้องทำ
- ก็เลยต้องรีบไปทำธุระให้เสร็จก่อนน่ะ - งั้นเหรอครับ
- งั้น ไว้คราวหน้าก็แล้วกันนะครับ - ได้สิครับ ได้ ไว้คราวหน้าก็ได้ ไม่เป็นไร
- ลาก่อนครับ - ลาก่อนครับ
- ลาก่อนค่ะ - ราตรีสวัสดิ์ครับ
ราตรีสวัสดิ์
- สวัสดีครับคุณผู้ชาย คุณผู้หญิง - สวัสดีครับ ผมชื่อแม็คเคนน่า
ครับ ทางโรงแรมโทรมาแจ้งไว้แล้วครับ ทางนี้เลยครับ
- เชิญนั่งตามสบายเลยนะครับ - ขอบคุณมากนะครับ
ขอโทษครับ
เอ่อ ที่รักผมว่าคุณมานั่งนี่ดีกว่า ผมขอนั่งข้างนอกได้มั้ย นะ
คุณนั่งทับกระโปรงฉันน่ะ
- ครับ... - เราล้างมือก่อนทานอาหารทุกครั้ง
- อ้อเหรอ - อ้อ
ขอบคุณค่ะ
- มีคนจ้องเราค่ะเบน - คนไหน
- คนที่อยู่โต๊ะข้างหลังไงคะ - ห๊ะ
- ใช่ค่ะ - ที่นี่เหรอ
- 2 คนนี้แหละที่จ้องเราตอนไปถึงโรงแรม - โจ ขอร้องเลิกคิดอะไรไปเองได้มั้ย
ฉันเปล่านะ
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
คุณต้องคิดว่าฉันหยาบคายแน่เลย ฉันจ้องคุณตั้งแต่ที่เจอที่โรงแรมแล้ว
คุณคือโจ คอนเวย์ โจ คอนเวย์ใช่มั้ยคะ
- ใช่ค่ะ - ฉันบอกแล้วว่าต้องใช่แน่
- ฉันลูซี่ เดรตันค่ะ นี่สามีฉันค่ะ - สวัสดีครับ / สวัสดีครับ
- ผมนายแพทย์แม็คเคนน่าครับ - ภรรยาผมบอกว่าคุณนายแม็คเคนน่า
เคยแสดงที่ลอนดอน พาลาเดียม เมื่อไม่กี่ปีก่อน
เดี๋ยวนี้เราแทบไม่ได้ดูการแสดงเลยค่ะ เอ็ดเวิร์ดไม่ชอบออกไปข้างนอก
ฉันก็เลยต้องปลอบใจตัวเอง
- ด้วยเพลงของคุณแทน / เหรอคะ - บอกตามตรงเลยครับว่าผมชอบมากเลย
วงดนตรีบริทพ็อพของวัยรุ่นสมัยนี้ ฟังไม่ได้เลย
- ขอบคุณนะคะ - เมื่อไหร่จะกลับไปลอนดอนอีกคะเนี่ย
- คงจะไม่ได้ไปร้องเพลงแล้วล่ะค่ะ - อย่าบอกนะคะว่าจะเลิกแสดง
- เป็นการชั่วคราวน่ะค่ะ - เอ่อ คือว่าผมเป็นหมอน่ะครับ
แล้วภรรยาหมอเนี่ย ไม่ค่อยมีเวลาสำหรับ...
เขาหมายความว่าการแสดงบรอดเวย์ ไม่ได้จัดที่อินเดียนาโปลิส อินเดียน่าน่ะค่ะ
- ไม่ใช่... - ถึงเราจะย้ายไปอยู่นิวยอร์กได้
- ฉันได้ยินมาว่าหมอที่นั่นก็ได้เงินดีนะ - ก็ไม่ใช่อย่างนั้น
ผมไม่ได้มีอคติกับนิวยอร์กหรอกครับ แต่คนไข้ของผมที่อินเดียนาโปลิส
คงถ่อไปรักษาถึงที่นั่นไม่ไหวแน่
แย่แล้ว แย่แล้ว ฉันชอบหาเรื่องให้คนอื่นเรื่อยเลย
- ขอโทษค่ะ - คุณไม่ผิดเลยค่ะ
- เอ่อ หมอแม็คเคนน่าคะ ปกติคุณ... - ขอโทษนะครับ
ผมว่าเรามานั่งหันหน้าคุยกันดีกว่ามั้ยครับ
คือแบบนี้... คอผมจะเคล็ดแล้วครับ
ก็ไม่ถึงกับเรียกว่าไร่หรอกครับ
ผมว่ามันเป็นที่ดินเล็กๆ มากกว่า
มาแล้วครับ... เป็นไงครับ
- นี่เหรอคะ - ค่ะ
- น่าทานจังเลยนะ - น่ากินจังเลยนะ / ค่ะ ใช่
ดูเหมือนขนมปังนะ
- คงไม่ต้องกินหมดนี่ใช่มั้ยคะ - อ้อ คงไม่หรอกมั้ง
- คุณฉีกแบบนี้เหรอ - ใช่ค่ะ ดึงเลย ดึงเลยค่ะ
เหนียวจังเลย
ผมว่าผมเอ่อ... ได้แล้ว
- เขาทำแบบนี้รึเปล่าครับ - ใช่ค่ะ ชิ้นนี้มันเหนียวจังเลยนะคะ
แล้วมันจะเคี้ยวยากเหมือนตอนฉีกมั้ยครับ
- มันมากมั้ยคะเนี่ย - ก็อร่อยดีนะ / ก็น่าจะเยอะนะคะ
เป็นไง ก็ดีเหมือนกันนะ
- เชิญสิครับ...ทานสิครับ - ทานมั้ยคะ
- โอเค - มีแค่นี้เองรึ ผมว่าเขาคงให้ทานได้เลยมั้ง
- งั้นๆ ๆ เดี๋ยวผมทำให้ดูนะครับ - แบบเนี้ย อ๋อ เหรอครับ
ใช้ได้แค่นิ้วชี้ นิ้วกลาง แล้วก็นิ้วโป้งมือขวา
- อ้อ เหรอ - ห้ามใช้อีก 2 นิ้วนี้เด็ดขาด
- แล้วก็วางมือซ้ายไว้ที่ตัก - เหรอครับ
นี่ไงครับ ดู
- ลองดูค่ะ - เอ่อๆ...
แล้ว... แล้วผมจะใช้มือซ้ายได้รึยัง เอ่อ
- ไม่ใช่อย่างงั้นค่ะ ไม่ใช่อย่างงั้น - ดีมาก
- ดูดีมั้ยครับ - ไม่เป็นไรค่ะ ช่างเถอะค่ะ
- ไม่เหมือนใครดี - อ๋อ เหรอครับ
- ฝึกกับมะกอกก่อนละกัน - อร่อยมากเลยค่ะที่รัก ชิมดูสิ
- อร่อยมั้ยคะ - อืม...
ที่เขากินแบบนี้นี่เกี่ยวข้องกับ ความเชื่อทางศาสนารึเปล่าคะ
- ผมว่าเป็นเรื่องทางสังคมมากกว่าศาสนานะ - ไม่รู้สินะ
ผมว่าถ้านิ้วทั้ง 5 นิ้วยังอยู่ดีล่ะก็ เราก็น่าจะใช้ได้ทั้ง 5 นิ้วเลยนะจริงมั้ย
- ยังไงก็อร่อยดีนะ - อร่อยค่ะ
ก็อย่างที่บอกครับ ผมมีความสุขกับที่ดินผืนเล็กๆ ของผม
ที่บัคกิ้งแฮมเชียร์ อยู่ดีๆ องค์การสหประชาชาติก็มาวุ่นวาย
เอ็ดเวิร์ดไปโวยวายที่องค์การอาหาร ช่วงสงครามน่ะค่ะ
- อ้อ เหรอ - เราก็เลยเข้าร่วมซะเลย
ตอนนี้เราไม่กลัว องค์การสหประชาชาติอีกแล้ว
แหม ท่าทางน่าสนุกนะครับ
ตอนนี้ผมกำลังทำรายงาน เรื่องการกัดเซาะของดินอยู่
คุณรู้มั้ยว่าบางส่วนของประเทศนี้ ไม่ได้มีแต่ทรายนะครับ
ข้างบนน่ะจะเป็นชั้นดินบางๆ แล้วข้างล่างก็...
เป็นยังไงล่ะคะ ตอนแรกบอกว่าจะพาเรามาดินเนอร์
แหม เราเพิ่งรู้จักเขาวันนี้เองนะที่รัก
- จะให้เขาเปลี่ยนชีวิตเพื่อเรายังงั้นเหรอ - เบน คุณเป็นอะไรของคุณเนี่ย
ผมเป็นอะไรล่ะ ผมไม่เป็นอะไรสักหน่อย
- คุณต่างหากเป็นอะไร - ฉันไม่ชอบเป็นคนโง่เท่านั้นแหละค่ะ
โธ่ ไม่เอาน่า เขาไม่ได้ดูถูกคุณหรอกน่า
คุณจะโทษเขาได้ยังไง ที่ยกเลิกนัดกับคู่สามีภรรยาแก่ๆ
- ไปหาผู้หญิงสาวๆ แบบนั้น - เราไม่ใช่คู่แก่ๆ นะคะ
ก็ได้ๆ ก็ได้... เขาลึกลับนะ ผมไม่เข้าใจเลย
แต่ผมเริ่มหงุดหงิดแล้ว ที่เขาทำให้คืนนี้ของเราวุ่นวายไปหมด
พรุ่งนี้ฉันว่าจะไปจ่ายตลาดสักหน่อยนะคะ หวังว่าคงไปได้นะ
พอไปได้ละกัน ฉันรู้ว่าอากาศที่บ้านเรา
ก็ไม่ได้ดีมากมาย แต่บางทีฉันก็คิดว่า... เราไม่รู้ตัวว่าโชคดี
ที่ได้มาเจอแดดที่นี่ทุกวันแบบนี้ บางทีก็เหมือนไม่ใช่เรื่องจริงเลย
- ขอโทษครับ ผมอยากลุกขึ้นสักหน่อย - เบน ไม่ต้องหรอกค่ะ
ฉันรู้นะ ถ้าโมโหคุณจะหาเรื่องทะเลาะ ไม่ต้องเลย
พรุ่งนี้ไปตลาดด้วยกันมั้ยครับ
คือว่าที่จริงพรุ่งนี้หลุยส์ เบอร์นาร์ด พ่อค้ารายใหญ่จากปารีส
- จะพาเราไปตลาดน่ะค่ะ - ใช่ๆ ๆ...
- ผมว่าผมเดินไปยกเลิกเขาดีกว่านะ - เบนคะ นั่งทานอาหารต่อเถอะ
- เดี๋ยวเย็นหมดนะ - โธ่... ทำไมล่ะ ปัดโธ่เอ๊ย
- ยินดีเลยค่ะ - ต้องสนุกแน่เลยค่ะ / ดีครับดี
ไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องโมโห กับเรื่องไม่เป็นเรื่องด้วย
คุณครับ
คือว่า...
เขาว่าอะไรครับ คุณนายเดรตัน
เขาเป็นนักเล่านิทานน่ะจ้ะ
- น่าตื่นเต้นนะคะ - ผมว่าเหมือนงานออกร้าน
แถวบ้านที่ผมไปตอนเด็กๆ เลย พวกเขามีทุกอย่าง ยกเว้นลูกโป่งลอยฟ้า
ขำอะไร คุณเคยเห็นลูกโป่งลอยฟ้าเหรอ
ฉันคิดอะไรนิดหน่อยน่ะค่ะ รู้มั้ย เราเอาอะไรมาจ่าย ค่ากินอยู่ที่มาร์ราเคช
- ก็เงินผมไง - นิ่วในถุงน้ำดีของคุณนายแคมป์เบล
- โอ้ เหรอ - กระเป๋าที่ฉันซื้อที่ปารีสล่ะคะ
- ใช่จ้ะ - ต่อมทอนซิลของบิล เอ็ดเวิร์ด
พ่อครับ แม่ครับ
พ่อครับ มานี่เร็ว เราจะไปหาหมอครับ
- พ่ออาจจะได้ศึกษา วิชาจากเขาบ้าง - พ่อก็ว่าอย่างงั้นแหละ ดีเหมือนกัน
- ถ้าเบื่อลูกชายฉันเมื่อไหร่ก็... - ฉันไม่เคยสนุกเท่าวันนี้มาก่อนเลย
- นี่รู้มั้ย ผมไม่เคยคิดแบบนี้มาก่อนเลย - อะไรเหรอคะ
ผมใส่ไส้ติ่งของจอห์นนี่ แมทธิวอยู่
ใช่ค่ะ แล้วแพ็คเกจเรือสำราญล่ะ ทำคลอดเด็กผู้ชาย 2 คน
- เด็กผู้หญิง แล้วก็แฝดอีก 2 คู่ใช่มั้ย - แล้วก็โรคลมพิษของคุณนายมอร์แกนด้วย
- วันนี้นักกายกรรมแสดงดีมั้ย - เยี่ยมไปเลยครับ
ดูเด็กคนที่ปีนขึ้นไปบนยอดสิ เก่งมากเลย
- แล้วค่อยเจอกันนะครับ - ครับ
ขากลับเราจะขึ้นแผลเปื่อย ของเฮอร์บี้ เทย์เลอร์ไปนะ
แล้วก็โรคหอบของอัลลิด้า มาร์เคิล
ถ้าเรารักษาโรคคัน 7 ปีของคนไข้ 4 ราย หายเมื่อไหร่ก็เกษียณได้เลย
หรือถ้าคุณนายยาร์โรได้ลูกแฝด 3 จริงๆ เราแต่งบ้านใหม่ได้เลยนะว่ามั้ย
พวกเขาจะว่ายังไงเนี่ย ถ้ามาได้ยินเข้า
นี่แหละเหตุผลที่ผมมาเที่ยวที่แบบนี้ไง
เราจะได้พูดได้ทุกอย่าง โดยที่ไม่มีใครรู้เรื่องของเรายังไงล่ะ
ฉันก็อยากพูดอะไร ที่คนไม่เข้าใจเหมือนกัน
ผมว่าที่นี่แหละ ที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว
เมื่อไหร่เราจะมีลูกอีกคนล่ะคะ
คุณเป็นหมอ คุณต้องรู้สิคะ
ใช่ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่คุณถามนี่นา
แม่ครับ ดูสิ มานี่เร็ว
ดูสิครับ เครื่องเย็บผ้า เหมือนที่ดูในโฆษณาทีวีเลย
- สนุกมั้ยแฮงค์ - ก็ดีครับ
เขาตื่นเต้นไปหมดเลยล่ะค่ะ
- แฮงค์ จะไปไหนน่ะ แฮงค์ กลับมานี่ - แฮงค์
- แฮงค์ แฮงค์ - แฮงค์ กลับมา
- แฮงค์ เชื่อที่คุณพ่อพูดสิจ๊ะ - มีเรื่องอะไรกันเหรอครับ
ตำรวจกำลังไล่จับผู้ร้ายอยู่น่ะจ้ะ
ดูนั่นสิ
นี่ถอยไปเลย ถอยไป ถอยไปก่อนนะ ถอยไปก่อน...
คุณแม็คเคนน่า
ผม หลุยส์ เบอร์นาร์ด
ผู้ชาย...
รัฐบุรุษ... จะโดนฆ่า
ลอบสังหาร... ที่ลอนดอน
เร็วๆ นี้... ไม่กี่วัน
บอกพวกเขา... ที่ลอนดอน
ให้หา... แอมโบรส
แชปเพิล แชป...
- เบนใครเหรอคะ - หลุยส์ เบอร์นาร์ด มีกระดาษมั้ย
- หลุยส์ เบอร์นาร์ด - ใช่ เขาตายแล้ว
- ตำราวจถามว่าคุณรู้จักเขาเหรอ - รู้จักค่ะ
เขาชื่อหลุยส์ เบอร์นาร์ดชาวฝรั่งเศส
หลุยส์ เบอร์นาร์ด
คุณผู้ชาย และคุณนายแม็คเคนน่า
เขาเชิญคุณไปให้ปากคำที่โรงพักน่ะครับ
ได้ครับ
พวกเขาต้องไปให้ปากคำที่โรงพัก
- ผมจะไปกับเขานะ - ค่ะ ได้ค่ะ
คุณคงไม่อยากให้ลูกไปใช่มั้ยคะ
แต่ผมอยากไปนี่ครับ ผมไม่เคยไปโรงพักฝรั่งเศสเลย
ฉันว่าฉันพาเขากลับโรงแรมดีกว่า คุณว่ายังไงคะ
- ช่วยหน่อยนะคะ - ได้ค่ะ
ขอบคุณค่ะ เป็นเด็กดีนะลูก
รีบไปเถอะครับ ไม่รู้จะเสียเวลากี่ชั่วโมง
เบนคะ คุณว่าเขาใส่ชุดอาหรับแล้ว... ทาหน้าดำทำไมคะ
ที่สำคัญก็คือว่า ทำไมเขาถึงโดนฆ่า
ฉันว่าเขาต้องเป็นสายลับแน่ๆ เลย เมื่อกี๊คุณจดอะไร เขาบอกอะไรคุณ
คุณอย่าเพิ่งรู้เลย
- อะไรคะ - ผมรู้สึกแปลกๆ น่ะ
ทำไมเขาถึงมาบอกผม ทั้งๆ ที่เมื่อคืนเราพูดไม่ดีถึงเขานะ
พอเข้าไปในห้องสารวัตรแล้ว ผมจะพยายามพูดตัดบทนะครับ
งั้นก็ดีครับ
ฉันขอไปยืดเส้นยืดสายหน่อยนะคะ
เขาต้องสอบปากคำถึงเย็นแน่เลย
ถ้าคุณยอมรับว่าคุณ รู้จักคนชื่อเบอร์นาร์ดมาก่อน
ผมไม่ได้รู้จักเขานะ เราแค่เจอกันบนรถเมื่อวาน
คนฝรั่งเศสชอบถากถางจะตาย พวกเขาอาจจะไม่เชื่อก็ได้
เหรอ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ผมพูดความจริง
มองตามความคิดเขานะ เขาเห็นหมอนั่นกระซิบใส่หูคุณ
แล้วคุณก็จดอะไรก็ไม่รู้ คุณจะให้เขาดูกระดาษรึเปล่า
ไม่
ขอบคุณมากครับ คุณเดรตัน
แต่เราคงไม่ต้องการล่ามแล้ว เชิญข้างในเลยครับคุณนาย คุณผู้ชาย
กรุณารออยู่ข้างนอกนะครับ ผมอาจจะสอบปากคำคุณด้วย หลังจากนี้
อ๋อ ได้ครับ
ขอพาสปอร์ตด้วยครับ
- คุณมาโมร็อคโคฝรั่งเศสเมื่อ 4 วันก่อน - ใช่แล้วครับ
คุณเป็นหมอเหรอครับ
ใช่ครับ ผมเป็นหมอผ่าตัด นักท่องเที่ยว แล้วก็ชาวอเมริกัน
เหตุผลน่าเชื่อ 3 ข้อ ว่าคุณไม่ได้เกี่ยวข้องกับหลุยส์ เบอร์นาร์ด
ครับ ไม่เกี่ยวข้องแน่
- คุณเพิ่งไปปารีสมา - ใช่ครับ ผมไปประชุมแพทย์ที่นั่น
คุณขึ้นรถโดยสารมาแมร์ราเคชกับเขา คุณดื่มเครื่องดื่มกับเขาที่ห้องโรงแรม
แล้วก็ไปทานอาหารที่เดียวกันเมื่อคืนนี้
ใช่ค่ะ แต่นั่งคนละโต๊ะนะคะ
งั้นก็แปลว่าหลุยส์ เบอร์นาร์ด เป็นคนแปลกหน้า
ผมเจอเขาครั้งแรกในชีวิต ก็เมื่อวาน บนรถนั่นแหละครับ
แต่ว่า ท่ามกลางคนล้านแปด
ในตลาดใหญ่ เขากลับวิ่งเข้ามาหาคุณ ตอนกำลังใกล้ตาย
ถ้าแค่เคยเจอหน้ากัน เขาจะทำถึงขนาดนั้นเหรอ
ผมไม่รู้จักหลุยส์ เบอร์นาร์ด เลยจริงๆ นะครับ
งั้นเหรอ ไม่รู้แม้กระทั่งว่า เขาเป็นเจ้าหน้าที่เดอเซิม บิวโร
เดออะไรนะครับ
งั้นคุณคงไม่รู้จักเอฟบีไอฝรั่งเศสสินะ
- เดี๋ยวก่อน ผม... - มันจะง่ายขึ้นเยอะเลยนะครับคุณ
- ถ้าหากว่าคุณจะเลิกตบตาผม - นี่... ฟังนะ
ผมว่าคนตายรู้ว่า เขาโดนส่งตัวมาสืบเรื่องอะไร
เขาก็เลยโดนฆ่า เขาบอกคุณว่า...
เขารู้เรื่องอะไรเข้า ทำไม
เพราะว่าเขาไว้ใจคุณเต็มร้อย จริงมั้ย
แหมคุณนี่ ไม่ใช่แค่ถามเก่งอย่างเดียว ตอบเองก็เป็นด้วย
นี่ ผมขอถามอะไรหน่อยนะ
ถ้าคุณเบอร์นาร์ดไว้ใจผมเต็มร้อย อย่างที่คุณว่าจริง
ผมก็ต้องไม่แพร่งพรายเรื่องนี้สิ จริงมั้ย
บางทีแม้แต่ชาวอเมริกันเองก็อยากจะ... หักหลังคนที่
- ไว้ใจเราเหมือนกันนะ - ขอโทษนะ แต่ผมขอบอกไว้ก่อนเลยว่า
ผมเป็นนักท่องเที่ยว ผมท่องเที่ยวเป็นงานอดิเรก
บางทีผมก็ต้อง เข้าพัวพันกับเรื่องวุ่นๆ บ้างเหมือนกัน
ผมมาเพื่อให้ปากคำตามความจริง ไม่ใช่มาให้ เจ้าหน้าที่ตำรวจ กล่าวหาอย่างนี้นะ
- คุณครับ ผมอยาก... - อย่าเพิ่ง ผมยังพูดไม่จบ
ฟังผมพูดให้จบซะก่อนสิ
เดี๋ยวๆ ๆ ๆ... เขาบอกว่ามีคนโทรมาหาผมใช่มั้ย
ผมจะออกไปรับสายเอง
คุณอยู่เฉยๆ นะ อยู่เฉยๆ ไว้
ทางนี้เลยครับ
- ฮัลโหล - คุณหมอแม็คเคนน่า
- หมอแม็คเคนน่าพูด นั่นใครน่ะ - ถ้าคุณบอกตำรวจแม้แต่คำเดียว
ว่าหลุยส์ เบอร์นาร์ด กระซิบอะไรกับคุณในตลาดแล้วล่ะก็
ลูกชายคุณจะตกอยู่ในอันตราย
จำไว้ ห้ามพูดอะไรทั้งนั้น
ฮัลโหล
เดรตัน
คุณบอกว่าภรรยาคุณ จะพาแฮงค์กลับโรงแรมเลยใช่มั้ย
- คิดว่างั้นน่ะ ใช่ - โทรไปหาเธอซิ
มีคนโทรมาขู่ผมเรื่องแฮงค์ คุณโทรไปถามเธอซิว่า เขาปลอดภัยรึเปล่า
ภรรยาผมไม่ยอมรับสาย
ห้องคุณหมายเลขอะไร
414
- เป็นไปได้ยังไงเนี่ย - เธอยังไม่ถึงโรงแรมใช่มั้ย
ไม่มีใครเห็นเธอเลยด้วยซ้ำ
ถ้างั้นคุณรีบกลับโรงแรมเลยนะ
เอ่อ แล้ว... ช่วยไปดูหน่อยซิว่ามีอะไรรึเปล่า
ภรรยาผมเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
ผมคุยกับตำรวจเสร็จแล้ว จะรีบกลับไปสมทบกับคุณ
ไม่ต้องห่วงนะครับ อาจจะมีการเข้าใจผิดกันก็ได้
ถ้าผมรู้เรื่องก่อนล่ะก็ ผมจะรีบโทรมาบอกคุณที่นี่เลยนะครับ
- คุณอย่ามัวเสียเวลาเลยน่า ไปเถอะ - ผมไปนะ
- ใครโทรมาเหรอคะเบน - เมื่อกี๊นี้เหรอ... เอ่อ...
พนักงานต้อนรับที่โรงแรมน่ะ
เขารู้ว่าเราโดนกักตัวอยู่ที่โรงพักนี่ ก็เลยโทรมาถามว่าจะให้ช่วยอะไรได้บ้างมั้ย
- โรงแรมมีน้ำใจจัง - ใช่จ้ะ ผมเลยบอกเขาว่า...
ถ้าอีก 15 นาทีผมยังไม่กลับไป
ให้เขาโทรแจ้งสถานทูตอเมริกา ที่คาซาบลังก้าได้เลย
คุณครับ ถ้าหากว่าคุณบอกผมตั้งแต่ แรกว่าคุณต้องการปรึกษาสถานกงสุล...
- ครับ ใช่ๆ ๆ ไปเถอะโจ - ผมต้องให้คุณช่วยเซ็นรับรองนะครับ
ว่าคุณพูดความจริงทุกประการด้วยครับ
ถ้าจะไม่เสียเวลาต่อไปล่ะก็ ก็ได้เลย
สักครู่ครับ ผมจะโทรตามคนพิมพ์มา
เบนคะ
- เบน คุณจะไม่ให้ฉันอ่านข้อความเหรอ - ว่าไง
อย่าดีกว่าน่า คือผมเอ่อ... ผม...
- ผมว่าอย่าดีกว่านะ - ที่รักคะ ฉันไม่ใช่ตำรวจนะ
ฉันเป็นภรรยาคุณ และฉันว่าฉันต้องอ่านนะคะ
- เบน ทำไมไม่ให้ตำรวจไปล่ะคะ - เพราะผมไม่อยากให้สิ
- แต่เบนคะ มีคนกำลัง... - อยู่ในอันตราย ผมรู้
แต่ว่าผม ผมไม่รู้แล้วว่าจะทำยังไงดีตอนนี้
ฉันว่าเรากลับโรงแรมไปรับแฮงค์ แล้วรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดดีกว่านะคะ
- ใจเย็นไว้ก่อน ผมคิดดูก่อนนะ - ที่รัก คิดถึงแฮงค์สิคะ
ว่าเขาจะรู้สึกแย่แค่ไหน ที่เห็นคนตายต่อหน้าต่อตาเขา
- มันเป็นเรื่องช็อคมากนะคะ สำหรับเด็ก - ผมรู้
งั้นก็เอากระดาษใบนี้ ไปให้สถานทูตอเมริกันสิคะ
เราจะได้เลิกยุ่งเกี่ยว กับเรื่องวุ่นๆ แบบนี้สักที
ใช่ ผมรู้
คุณไปเอากุญแจนะ
- เดี๋ยวผมจ่ายเงินค่ารถก่อน - ได้ค่ะ
นี่ คุณ... คุณรู้จักคุณนายเดรตันรึเปล่า
- ชาวอังกฤษเหรอครับ - ใช่ ใช่แล้ว
เมื่อประมาณชั่วโมงที่แล้ว คุณเห็นเธอกลับมาจากตลาดรึเปล่า
- ไม่เลยครับ - คิดดูให้ดีๆ นะ
นี่เป็นเรื่องสำคัญมากเลยทีเดียว
มีเด็กผู้ชายคนนึงอยู่กับเธอ ลูกผมเอง
ไม่เห็นเลยครับ
- แล้วคุณเดรตันล่ะ - เขาเช็คเอ๊าท์ออกไปแล้วครับ
- ว่าไงนะ - ออกไปแล้วครับ
- ไม่น่าใช่นี่นะ - จริงๆ นะครับ
คุณเดรตัน คุณเดรตันชาวอังกฤษ ที่ใส่แว่นตาขอบทองเหลืองน่ะนะ
ครับ เขาเช็คเอ๊าท์ไปแล้วครับ
คุณไม่เหนื่อยเลยเหรอคะ ฉันเหนื่อยจังเลย
โทรไปบอกคุณนายเดรตันดีกว่า ว่าเรากลับมาแล้ว
- ให้เธอพาแฮงค์มาคืน - เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งโทรตอนนี้
- ทำไมคะ - ผมบอกว่าอย่าโทรไงล่ะ
เบน ถึงเวลาทะเลาะรายเดือนแล้วเหรอคะ
ขออย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย
งั้นก็อย่าทำตัวแปลกๆ สิคะ
ฉันแค่บอกว่าจะโทรหาคุณนายเดรตัน
เดี๋ยวก่อนนะ เดี๋ยวก่อน
รอแป๊บนึง รอผมแป๊บนึง ทานยานี่ซะ จะได้ผ่อนคลายขึ้น
ผ่อนคลายอะไร ฉันเพลียไปทั้งตัวแล้วนะเนี่ย
- คุณต่างหากที่ต้องกิน - คุณนั่นแหละกินโจ เร็วเข้า
ผมเป็นหมอนะ เอ้า
- เบน... - โจ คุณก็รู้ว่าคุณตื่นเต้น
หรือกลัวคุณเป็นยังไง ถือว่าช่วยผมก็แล้วกันนะ กินซะ
เมื่อ 6 เดือนก่อนคุณเพิ่งบอกว่า ฉันกินยามากเกินไปนี่คะ
ก็ 6 เดือนคุณไม่ได้เป็น พยานคดีฆาตกรรมนี่
คุณตื่นเต้น คุณพูดลิ้นพันกัน แล้วยังเดินเป็นหนูติดจั่นอีกด้วย
- เปล่าซะหน่อย - โจ โจ ผมเป็นหมอนะ
ผมรู้ว่าตอนไหนคุณควรจะกินยาอะไร ผมรู้ดี ผมรู้ว่ากินยาแล้วจะดีขึ้น
อย่าดื้อกับผมได้มั้ยล่ะ เอาล่ะ ถ้าคุณไม่อยากกินยา
- เราก็มาตกลงกันก่อนดีมั้ย - โอเค มาตกลงกัน อะไรคะ
ผมมีเรื่องของหลุยส์ เบอร์นาร์ด เรื่องโรงพัก
แล้วก็เรื่องสายลับที่ยังไม่ได้บอกคุณเลยนะ
- อะไรคะ - นี่คือรางวัลของความอยากรู้อยากเห็น
- อะไรคะ - กินสิ กินก่อนน่า กินแล้วผมจะบอก
เอาล่ะ หมอแม็คเคนน่า ฉันไม่ผ่อนคลายและฟังอยู่
คือว่าผม เรื่องทั้งหมดเนี่ย มันแปลกๆ มาตั้งแต่ต้นแล้ว
ที่หลุยส์ เบอร์นาร์ดเข้ามา ช่วยเราบนรถ แล้วก็นั่งคุยกับเราเป็นนาน 2 นานนั่น
ผมว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลย อันนั้นคุณพูดถูกแล้วล่ะ
- เห็นมั้ยล่ะ - ผมรู้ ผมรู้... ก็บอกแล้วไงว่าคุณพูดถูก
- เขาดูแปลกๆ - ค่ะ เรื่องนั้นฉันรู้แล้ว
แล้ว แล้วคุณจะบอกอะไรกับฉันคะ
เขาชวนเราคุย แล้วเหตุผลที่เขาชวนเราคุยก็เพราะว่า
เขากำลังตามหาคู่สามีภรรยา ต้องสงสัยอยู่น่ะสิ
เราไม่ได้ท่าทางน่าสงสัยใช่มั้ยคะ
ไม่เลย เขาเข้าใจผิด เพราะว่าเป็นคู่อื่นต่างหาก
- โธ่เอ๊ย แต่เขาโดนฆ่าก่อนเจอตัวใช่มั้ยคะ - เปล่า เขาเจอแล้ว
เขาเจอแล้ว เมื่อคืนนี้ที่ร้านอาหาร ที่เราไปกินกันนั่นไง
นั่นคือเหตุผลที่เขาโดนฆ่าล่ะ
คุณจะพูดต่อว่าเป็นคุณ และคุณนายเดรตันยังงั้นเหรอคะ
ใช่แล้วโจ
เบนคะ ถ้าคุณจะล้อฉันเล่นล่ะก็ ไม่ตลกเลยนะ
- ฉันขอนอนก่อนล่ะ - นี่ฟังผมให้ดีนะ โจ
คุณฟังผมให้ดีๆ
โทรศัพท์ที่โทรไปที่โรงพัก ไม่ใช่จากพนักงานต้อนรับหรอก
แต่เป็นเสียงชายชาวต่างชาติ เขาบอกว่าถ้าผมบอกตำรวจ
แม้แต่คำเดียวว่าหลุยส์ เบอร์นาร์ด กระซิบอะไรกับผมที่ตลาด
- แฮงค์จะต้องเดือดร้อน - แฮงค์ ทำไมคะ
พวกมันลักพาตัวเขาไป
แต่... คุณนายเดรตัน พาเขากลับโรงแรมแล้วนี่
- พวกเขาอยู่ชั้นล่าง - ทั้งคุณนายเดรตันและแฮงค์
ก็ไม่ได้กลับมาที่โรงแรมเลย
- แต่คุณเดรตัน - นี่ฟังนะโจ
- คุณเดรตันเช็คเอ๊าท์ออกไป - คุณเดรตัน
เมื่อ40 นาทีที่แล้ว
- นี่โจ นั่งลง นั่งลงก่อนนะ - ฉันจะฆ่าคุณ
- คุณให้ฉันกินยานอนหลับ - นี่... นั่งลงก่อน
คุณรู้มาตั้งนานแล้วว่าแฮงค์...
- นี่โจ ขอร้องล่ะน่า ก็ตอนนั้น ตอนนั้น... - ทำไมไม่บอกฉัน
- นี่โจ ฟังผมนะ นี่โจ โจฟังผมสิ - ไม่จริง ไม่จริง
- โจๆ ฟังผม ผมก็ยังไม่แน่ใจ - ปล่อยฉัน ปล่อยฉัน
เข้าใจมั้ย ผมยังไม่แน่ใจ โจเงียบๆ นะ ใจเย็นๆ นะ ใจเย็นๆ
- พระเจ้า เอาลูกฉันคืนมา - ใจเย็น ใจเย็น...
- พระเจ้า พระเจ้า ลูกฉันอยู่ไหน - โจ ใจเย็นๆ ไว้สิ ใจเย็นไว้
- ขอโทษนะโจ ขอโทษนะ ยกโทษให้ผมด้วย - เอาลูกฉันคืนมา
- ลูกฉันอยู่ไหน - ยกโทษให้ผมนะ ใจเย็นๆ นะโจ ใจเย็นๆ
ยกโทษให้ผมนะ ยกโทษให้ผมด้วย
ยังไม่ได้ข่าวเขาเลยโจ
พวกเดรตันหายไปแน่นอนแล้ว
ฝ่ายทะเบียนของโรงแรมบอกว่า พวกเขามาจากลอนดอน
เดรตันบอกพนักงานต้อนรับว่า เขาเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย
ผมว่าเราคงทำอะไร ไม่ได้มากไปกว่านี้แล้วล่ะโจ
จะแจ้งตำรวจให้ช่วยก็ไม่ได้ด้วย
ผมก็เคยคิดจะเสี่ยงนะ แต่ว่า...
ถ้าพวกเขาปะติดปะต่อ เรื่องที่แฮงค์หายตัวไป
เข้ากับการตายของเบอร์นาร์ดเมื่อไหร่
ผมมั่นใจว่าเขาต้องบังคับให้ผมบอกว่า...
หลุยส์ เบอร์นาร์ดกระซิบอะไร ให้ผมฟังที่ตลาดแน่ๆ เลย
แล้วคงช่วยอะไรแฮงค์ไม่ได้
เราต้องไปลอนดอน
ผมไปรู้มาว่าพวกเดรตันมีเครื่องบินส่วนตัว
เขาพาแฮงค์ขึ้นเครื่องบินไป
เขาจะร่อนลงที่ไหนก็ได้ โดยที่ไม่ต้องใช้พาสปอร์ตเลย
เพราะฉะนั้นเราจะไปหาเขาที่ลอนดอน
โจ นี่ๆ ๆ โจฟังผมให้ดีนะ
เบอร์นาร์ดบอกผมว่า ผู้ชาย รัฐบุรุษจะโดนฆ่า
ลอบสังหาร... ที่ลอนดอน... เร็วๆ นี้
ไม่กี่วันนี้ บอกพวกเขา... ที่ลอนดอน...ให้หา แอมโบรส แชปเพิล
เราต้องไปหาคนคนนี้ให้พบ
ถ้าเขารู้เรื่องล่ะก็ ผมจะยกเงินที่มี ทั้งหมดให้เขา เพื่อแลกกับแฮงค์
คนชื่อแชปเพิล คือความหวังเดียวของเรา เข้าใจมั้ยโจ
ผมสั่งให้รถรออยู่ข้างล่าง แล้วก็... ผมจ่ายค่าห้องแล้ว
เก็บของเสร็จแล้วเราก็ไปได้ทันทีเลย
ที่รัก นี่... เราไม่มีเวลาอีกแล้วนะคุณ
รีบลุกขึ้นมาเตรียมตัวเถอะน่า ขอร้องล่ะโจ
โจ ผมขอร้องล่ะน่า
นะโจ นะ
รอสักครู่นะครับ มีนักข่าวมาขอถ่ายรูปครับ
มาทางนี้เลยครับ เชิญเลยครับ
พวกเขายังจำฉันได้ยังไงคะเบน
ฉันมาเล่นที่ลอนดอนตั้งแต่ 4 ปีที่แล้ว
ผมว่าคุณคงเป็นคนที่น่าจดจำล่ะมั้ง
ใครบอกเขาคะว่าเราจะมา
- คุณรึเปล่า - ผมแค่โทรมาบอกให้พวกพาร์เนลล์
เพื่อนคุณจองโรงแรมให้ แต่ไม่นึกว่าเขาจะทำแบบนี้กัน
คุณหมอ คุณนายแม็คเคนน่าครับ
ผมสารวัตรเอ็ดดิงตัน จากแผนกสืบสวนสอบสวนครับ
คุณหมอครับ ผมได้รับคำสั่ง ให้พาพวกคุณผ่านด่านศุลกากร
เชิญทางนี้เลยครับ
ทางนี้ครับ เชิญครับ
เชิญครับ เชิญทางนี้ครับ
นี่คุณโวเบิร์นครับ คุณหมอ กับคุณนายแม็คเคนน่า
- สวัสดีครับ - สวัสดีครับ / สวัสดีค่ะ
พวกคุณมีอะไรกับผมเหรอ
คุณบิวแคนัน ต้องการคุยกับพวกคุณข้างในน่ะครับ
- คุณบิวแคนันไหนเหรอครับ - เจ้าหน้าที่พิเศษครับ ตำรวจหลวง
คุณบิวแคนันครับ
- คุณหมอ กับคุณนายแม็คเคนน่า - สวัสดีครับ
- ขอบใจมากโวเบิร์น - ครับ
เชิญนั่งก่อนครับ
ก่อนอื่นผมขอแสดงความเสียใจ ที่ลูกชายของคุณโดนจับตัวไปที่แมร์ราเคช
พวกเราคิดไม่ถึงเลยครับ
- คุณทราบมั้ยคะว่าเขาอยู่ไหน - คุณได้ข่าวลูกชายเราบ้างมั้ย
ผมก็อยากมีข่าวดีมาบอกพวกคุณนะครับ
เราอาจจะจับผู้ร้ายได้ในเร็ววันนี้ ถ้าเราร่วมมือกัน
เราส่งตัวเบอร์นาร์ด ชาวฝรั่งเศสไปโมร็อคโค
เพื่อจะสืบเหตุลอบสังหาร ที่จะเกิดขึ้นในลอนดอนนะครับ
เจ้าหน้าที่ดีๆ มักยอมเสี่ยงชีวิตเสมอ
ทั้งที่เขาก็ไม่ต้องการ เบอร์นาร์ดคิดว่าคุณไว้ใจได้
เขาไว้ใจก็เลยมาหาคุณ
ผู้ร้ายลักพาตัวลูกชายคุณไป ก็เพื่อปิดปากคุณ
- ผมพูดถูกมั้ยครับ - ไม่หรอกครับ
ผมว่าเขาต้องการเงินมากกว่า
แล้วทำไมคุณไม่ติดต่อสถานทูต ที่คาซาบลังก้าล่ะ มาลอนดอนทำไม
- คือว่าผม... อย่า... เดี๋ยวก่อนที่รัก - คุณบิวแคนันคะ
คุณเชื่อว่าคนร้าย พาลูกชายคุณมาลอนดอน
คุณเชื่อว่าคุณจะหาเขาเจอได้ด้วยตัวเอง
ไม่ได้หรอกครับ เป็นไปไม่ได้เลย
แต่ถ้าเรายื่นมือเข้าไปช่วย ก็ยังพอมีหวัง... สูงซะด้วย
- แต่พวกเขาไม่ให้เราพูดอะไร - เราจะเก็บคำพูดของคุณเอาไว้
- เป็นความลับสุดยอด - ครับ ก็อาจจะใช่
- แต่... - ลูกชายคุณ คือบัตรผ่านของพวกเขา
ตอนนี้เขายังปลอดภัยดี สุขสบายดี
พอพวกเขาบรรลุเป้าหมาย ก็จะปล่อยเขาใช่มั้ยคะ
- คุณจะบอกให้เราใจเย็นงั้นเหรอ - เปล่าครับคุณนาย
ถ้าพวกมันคิดว่าลูกคุณ ไร้ค่าแล้ว มันก็คง...
ขอโทษนะ แต่ไม่จำเป็นต้องขู่ให้เรากลัวหรอกน่า
- คุณบิวแคนัน - ใช่แล้วครับ
ผมกำลังขู่ให้คุณกลัว
ผมไม่อยากจะให้มีคนโดนลอบสังหาร ที่ลอนดอน
ถ้าไม่ยอมบอกผมล่ะก็
คุณจะกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด ในคดีฆาตกรรม
เบนคะ เราจะทำอะไรได้มากมาย
- บอกเขา... - เอาล่ะ เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อนคุณตำรวจ
คุณเค้นแม็คเคนน่าผิดคนแล้ว หลุยส์ เบอร์นาร์ด
- พูดกับผมไม่ใช่ภรรยาผมนะรู้มั้ย - ยังงั้นคุณก็บอกผมสิ
เขาเป็นชาวฝรั่งเศส เขาพูดภาษาฝรั่งเศส
ผมก็เลยไม่เข้าใจ ที่เขาพูดเลยแม้แต่คำเดียว
เบนคะ เราอาจจะเจอตัวคนพวกนั้น
- กับแฮงค์ก่อนที่... - อาจจะ... แค่อาจจะ มันไม่พอหรอกน่า
- แล้วผมว่ามันก็ไม่ดีพอสำหรับคุณด้วย - อย่าพูดเหมือนคุณเป็นคนเดียวที่ห่วงแฮงค์สิ
เย็นไว้ ที่รักๆ ไม่ใช่อย่างงั้น แต่เราตัดสินใจแล้วว่าจะทำยังไง
เราก็ต้องยืนหยัดวิธีเดิมสิ ขอโทษนะ
ขอโทษที่รัก ขอโทษนะ ขอโทษนะ คุณบิวแคนัน
คือว่าเรา เราก็อยากให้ความร่วมมือ เต็มที่เหมือนกัน แต่ว่า...
- เรา เราไม่รู้จะช่วยได้ยังไง - ผม ผมก็มีลูกชายเหมือนกัน
เป็นผมคงจะทำอะไรไม่ถูก ขอโทษนะครับ
มีโทรศัพท์ถึงคุณนะครับ
ช่วยต่อสายคุณนายแม็คเคนน่า เข้ามาในนี้เลยนะ
ขอบคุณค่ะ
- ฮัลโหล - คุณนายแม็คเคนน่า
- ค่ะ - ฉันคุณนายเดรตันนะคะ จำได้มั้ย
คุณนายเดรตัน ลูกเราอยู่ไหน
คุณเอาเขาไปไว้ที่ไหน
เขาอยู่ที่นี่กับฉัน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ เขาสบายดี
ลูกเราอยู่ไหน คุณเอาเขาไปไว้ที่ไหน
- คุณคงอยากคุยกับลูกสิใช่มั้ย - ใช่ค่ะ ใช่
- แฮงค์ ฮัลโหล แฮงค์ - รอสักครู่นะคะ
- แม่ครับ นั่นแม่ใช่มั้ยครับ - แฮงค์ลูกแม่ ไม่เป็นไรใช่มั้ยลูก
ก็กลัวนิดหน่อยครับ แต่ว่าไม่เป็นอะไรมาก
ผมคิดถึงแม่จังเลย ผมคิดถึงแม่มากเลยครับแม่
มานี่ผมพูดเอง มานี่
- แฮงค์ แฮงค์นี่พ่อนะ - แม่ร้องไห้เหรอครับ
แฮงค์ฟังพ่อให้ดีนะลูก ลูกตอนนี้อยู่ไหน
- ลูกอยู่ไหน - ผมไม่ได้ตั้งใจทำแม่ร้องไห้
- แต่ผมคิดถึงแล้วก็อยากเจอแม่ - แฮงค์
ฟังพ่อนะลูก บอกพ่อซิว่าลูกอยู่ไหน
- ลูก... - เวลเบ็ค 8
แล้วไง 8 แล้วไงแฮงค์
ว่าไง แฮงค์ๆ
โธ่เอ๊ย
เบนลูกกลัวมากเลย
เขาโทรมาจากเบอร์ในลอนดอนนี่แหละครับ
ตู้สาธารณะ เวสต์ วัน
แล้วจะให้ผมพูดอะไรอีกล่ะ
- ไปเถอะที่รัก - คุณอาจจะเปลี่ยนใจนะ
ถ้าคุณเปลี่ยนใจ
ก็โทรมาหาผมที่เบอร์นี้ได้เลย
เชิญครับ
ท่านผู้โดยสารที่จะเดินทาง จากปารีสไปโคเปนเฮเก้น
บัดนี้ รถได้เตรียมเรียบร้อย ที่หน้าโรงแรมครับ
- เรียบร้อยแล้วนะครับท่าน - ครับ
- กุญแจห้อง - ครับ ขอบคุณมาก
อ้อเอ่อ... นี่ครับ
ขอบคุณครับ หวังว่าท่านคงจะชอบ
- ครับๆ ขอบคุณมาก - จากพวกพาร์เนลล์ ขอต้อนรับกลับบ้านโจ
อยากเจอครอบครัวเธอไวๆ จัง โดยเฉพาะลูก
รักจ้ะ จากแจนและซินดี้ น่ารักจังเลย
แอมโบรส แชปเพิล เจอแล้ว หาง่ายมากเลย
61 ถนนเบอร์เด็ต แคมเดนทาวน์ กัลลิเวอร์ 6198
- คุณจะพูดว่าอะไรคะ - ผมจะบอกว่าผมจะไม่พูดอะไรเลย
และจะเสนอเงินหมดตัว เพื่อแลกกับแฮงค์
โอเปอเรเตอร์
โอเปอเรเตอร์ครับ ช่วยต่อ... กัลลิเวอร์ 6198 ด้วยนะครับ
ฉันเปิดเองค่ะ
ตายโจ สวยเหมือนเดิมเลยนะ
- หวัดดีจ้ะ - ตอนได้รับสายคุณ ผมแทบไม่อยากเชื่อเลย
- คุณไปทำอะไรที่โมร็อคโค - ไปเที่ยวค่ะ
- ขอบคุณทุกคนมากเลยนะคะ - เธอเป็นสิ่งเดียวที่ลอนดอนต้องการโจ
อาทิตย์นี้น่าเบื่อที่สุดเลยตั้งแต่โชว์ฉันจบ
แอมโบรส แชปเพิลครับ คุณแอมโบรส แชปเพิลเหรอครับ
อุ๊ยคุณคอนเวย์ก็อยู่ด้วยเหรอคะ
คุณแม็คเคนน่า คุณหมอแม็คเคนน่า
- ขอต้อนรับสู่ลอนดอนครับคุณหมอ - ขอโทษค่ะ ฉันรู้ว่าเธอแต่งงานแล้ว
แต่ไม่ยักรู้ว่าเธอแต่งกับหมอ ฉลาดจริงๆ
- ที่ทำงานเกี่ยวกับร่างกายและจิตใจ - แจน เงียบหน่อยได้มั้ย
- แหม... - เพื่อนจ๋า เธอรู้ความหมาย
- ของคำว่าร่างกายและจิตใจเหรอ - รู้สิจ๊ะ ก็เวลาจิตใจไม่สัมพันธ์กับร่างกาย
- แล้วก็มีผลกับสุขภาพ - ไม่เห็นเหรอว่า คุณหมอคุยโทรศัพท์อยู่
เปล่า เปล่าหรอกครับ คุยธุรกิจกันนิดหน่อย
- ไม่มีอะไรมากหรอก - ธุระนี่แหละสำคัญที่สุด ชู่ว...
ฮัลโหล ฮัลโหล แอมโบรส แชปเพิลรึเปล่าเนี่ย
คุณแอมโบรส แชปเพิลพูดใช่มั้ยครับ
ผมชื่อ ผมชื่อแม็คเคนน่า นายแพทย์เบนจามิน แม็คเคนน่า
ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ดื่มอะไรหน่อยมั้ย
- ไม่ทราบว่าคุณจะอยู่ที่บ้านอีกนานมั้ยครับ - คือ...
คือเอ่อ... ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณหน่อยนะครับ
ครับ ขอบคุณมากนะครับ ผมจะรีบไป
- ขอแนะนำให้รู้จักสามีของฉันค่ะ - โจพูดถึงคุณบ่อยๆ
- ในที่สุดผมก็ได้เจอตัวจริงซะที - ครับๆ สวัสดีครับ สวัสดี
- นี่ภรรยาของวัลค่ะ เฮเลน - สวัสดีครับ สวัสดี
คุณหน้าเหมือนรูปที่โจวางไว้ ในห้องแต่งตัวเมื่อ 4 ปีก่อนเลย
- ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด - อ๋อ ครับ / แหงอยู่แล้วล่ะ
- เขาเป็นหมอนี่ คงได้ฮอร์โมนฟรีน่ะ - ใช่ครับ ใช่
- แจน ปีเตอร์สันค่ะ ฉันร้องเพลงก็พอๆ - สวัสดีครับ
กับภรรยาคุณเลย
อ้อ ที่รักคะ นี่ซินดี้ ฟอนเทนจากแฮร์ริสเบิร์ก พีเอค่ะ
อ้อ แฮร์ริสเบิร์ก ได้กลับบ้านบ้างรึเปล่าครับเนี่ย
กลับได้ยังไงล่ะคะ ตอนอยู่ที่นั่นฉันชื่อเอลว่า แม็คดัฟ
- อ๋อเหรอครับ - ชื่อนั้นไม่เหมาะกับฉันแล้วล่ะค่ะ
ลูกชายคุณล่ะครับ อยากเห็นหน้าเขาจัง
- ว่าเขาจะหน้าเหมือนใคร - ผมเอาเขาไปฝากคนเลี้ยงน่ะครับ
เราจะได้มีเวลาอยู่กัน 2 คนนานๆ หน่อย
- เขาชื่ออะไรจ๊ะ - แฮงค์ เฮนรี่น่ะจ้ะ
หวังว่าเขาคงหน้าเหมือนเธอ แล้วก็ฉลาดเหมือนคุณหมอนะ
ดอกไม้ช่อนี้สวยจริงๆ เลย
- ขอบคุณมากนะจ๊ะ - เอ่อ เดี๋ยว.. ผมสั่งเครื่องดื่มให้นะครับ
ได้ครับ แต่คืนนี้ผมขอเลี้ยงคุณนะ ถือเป็นการรับขวัญโจ
เผื่อเธอจะใจอ่อนยอมอยู่ที่นี่ซักเดือน
- ฉันก็อยากอยู่นะวัล แต่คงไม่ได้ - ผมต้องขอโทษจริงๆ
แต่ผมนัดกับเพื่อนเอาไว้ จะดื่มอะไรก็ตามสบายเลยนะครับ
คุณพาร์เนล ผมจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุดนะครับ
ขอตัวก่อนนะ
เบนคะ เบนคะ
- ผมต้องรีบจัดการนะที่รัก - พาฉันไปด้วยนะ
- ไม่ได้ ไม่ได้ผมไม่หายไปไหนหรอกน่า - ขอร้องล่ะค่ะ ฉันขอไปด้วยนะ
ถ้าเราไปกัน 2 คนมันจะผิดสังเกต เราต้องไม่ให้บิวแคนัน
แล้วก็คนอื่นรู้ความเคลื่อนไหวของเรา
ผมจะใช้ประตูของพนักงานออกไปนะ เอาล่ะ ผมไปล่ะ
- ว่าไงครับ - แอมโบรส แชปเพิล
เชิญครับ
เจ้านาย
เจ้านายครับ มีคนมาหา
สวัสดีครับ ผมนายแอมโบรส แชปเพิล
- มีอะไรให้ช่วยครับ - คือว่าผม...
บอกมาก่อนก็ได้ว่าคุณชื่ออะไร
อ๋อใช่ จริงด้วย ผมชื่อแม็คเคนน่า
นายแพทย์เบนจามิน แม็คเคนน่า ที่เพิ่งโทรมาน่ะ
อ้อว่าไงครับ
คุณแอมโบรส แชปเพิลใช่มั้ย
ผมชื่อแอมโบรส แชปเพิล มาตั้งเกือบ 71 ปีแล้ว
- แต่ไม่เป็นไรผมเข้าใจ - งั้นเหรอครับ
แน่นอนครับ เราเจอแบบนี้บ่อยมาก
คุณมาหาคนอื่น รอสักครู่นะครับ แอมโบรส
คุณผู้ชายคนนี้อยากคุยกับเราน่ะ
พ่อครับ ผมว่าพ่อเข้าไปนั่งพักก่อนเถอะ
เดี๋ยวตายฉันก็ได้พักยาวแล้ว โชคดีนะครับคุณ
- มีอะไรให้รับใช้เหรอ - ผมนายแพทย์แม็คเคนน่า
- ชื่อนี้คุ้นๆ หูคุณมั้ย - ไม่ ผมว่าไม่นะ
คุณไม่รู้เลยเหรอว่าผมมาทำไม
ขอโทษนะครับ ผมไม่รู้เลยแม้แต่นิดเดียว
คนที่บังเอิญ ผมเจอในแมร์ราเคชให้ชื่อคุณมานะ
- งั้นเหรอครับ - ใช่ และผมคิดว่าคุณรู้จักเขาด้วย
หลุยส์ เบอร์นาร์ด
- ชาวฝรั่งเศส - หลุยส์ เบอร์นาร์ดเหรอ
คุณอย่ามาแกล้งโง่น่า เบอร์นาร์ด บอกให้ผมมาหาคุณก่อนที่เขาจะตาย
ผู้ชายคนนั้น ตายแล้วเหรอ
อย่ามาทำไก๋ คุณก็รู้อยู่แล้ว ผมมีข้อเสนอให้
และคิดว่าคุณคงไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน
นี่คุณหมายความว่ายังไงเหรอครับ
- นี่จะคุยกันตรงเนี้ยเลยเหรอ - แน่นอน
เราไม่เคยมีความลับกับลูกจ้าง
ก็ได้ ขอบอกก่อนเลยนะว่า ผมยังไม่ได้บอกใครเลยสักคน
ว่าเบอร์นาร์ดบอกอะไรผมก่อนที่เขาตาย และจะไม่บอกด้วย
บอกตามตรงผมไม่ค่อยอยากยุ่งเกี่ยว กับเรื่องการเมืองนักหรอก
ผมไม่สนว่าพวกคุณจะฆ่าใครในลอนดอน
ผมแค่อยากได้ลูกผมคืน และจากนั้นผมจะรีบกลับอเมริกาทันที
นี่เข้าใจผมหน่อยเถอะ ขอร้องล่ะ
ถ้าคุณอยากได้เงินล่ะก็ ผมจะ... ผมจะให้...
พ่อ โทรแจ้งตำรวจเร็ว คุณครับผมว่าค่อยๆ พูดดีกว่านะ
- นี่อะไรกัน คุณบอกให้เขาแจ้งตำรวจงั้นเหรอ - คุณบอกว่า...
- ห๊ะ ใช่มั้ย มันอะไรกันเนี่ย - เปล่าๆ ๆ
- คุณหลอกผมยังงั้นเหรอ ใช่มั้ย - เดี๋ยวก่อนครับคุณอาจจะ...
- คุณๆ ๆ... - ปล่อยผมนะ
- คุณ... ปล่อยผม - คุณไม่รู้จักหลุยส์ เบอร์นาร์ดจริงๆ ใช่มั้ย
- ผมไม่เคยได้ยินชื่อเลย - คุณไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่แมร์ราเคชเมื่อวาน
- และไม่รู้ว่าลูกผมอยู่ไหน - ก็ใช่น่ะสิครับ
- เขาอยู่ไหน - วิลเลี่ยม เอ็ดการ์ เดวิส ช่วยด้วย
ปล่อยนะ ปล่อยสิ...
เอาล่ะ เอาล่ะ เดี๋ยวก่อน ใจเย็นๆ
เดี๋ยว... คุณฟังนะ ผมรู้แล้วว่าผมมาผิดที่
ปล่อยผมได้แล้วน่า ปล่อยผมสิ ปล่อยผมสิ ปล่อยผมนะ...
บอกให้ปล่อยผม
เดี๋ยวสิ เดี๋ยวๆ คุณ... นี่ ปล่อยผมนะ ปล่อยผมสิ
- บอกให้ปล่อย ปล่อยผมได้แล้ว ปล่อยสิ - อยู่เฉยๆ นะ
ปล่อยผมนะ ผมมาผิดที่
ปล่อยผมนะ ปล่อยสิ ปล่อยผม
ปล่อยสิ
ปล่อยสิ จับผมไว้ทำไมล่ะ ผมบอกแล้วว่าผมมาผิดที่ไง
ผมบอกว่าไม่ว่าบลัด ฟานาแกนจะแต่งตัวดีแค่ไหน
ถึงแม้ฮาร์ทเนลจะมาแต่งตัวให้ ก็ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าเขาเป็นคนชั้นสูง
ผมเลยบอกว่า นี่คริส
ทำไมไม่ยกเลิก คอลัมน์ของวิลเลี่ยม ฮิกกี้ซะล่ะ
โจ โจสามีผู้แปรปรวนของเธอ หายไปไหนกันนะ
นี่ก็ชั่วโมงนึงแล้วเห็นจะได้
เขาไปหาคนที่ไหนของเขา ที่โบสถ์เหรอ
เปล่าค่ะ เขาไปหาแชปเพิล
ไม่ใช่คน เป็นสถานที่
โบสถ์แอมโบรส
- วัล ในสมุดโทรศัพท์มีโบสถ์มั้ย - คุณก็ลองหาดูสิ
ไหนดูซิว่าจะเจอมั้ย
มีมั้ยนะ เดี๋ยวนะ
แอมโบรสโบสถ์แอมโบรส 17 ถนนแอมโบรส เวสต์ 2
17 ถนนแอมโบรส เวสต์ 2
เพื่อนๆ จ๊ะ ฉันมีธุระนะ ต้องขอโทษจริงๆ
สั่งอะไรมาดื่มอีกสิ เดี๋ยวฉันจะรีบกลับมา
อ้อ ถ้าเบนกลับมาก็ช่วยบอกเขาด้วยนะ
บอกว่าอะไร
ฉันว่าครอบครัวเนี้ย ต้องมีอะไรปิดบังเราอยู่แน่ๆ เลย
เออ ถ้าอย่างนั้นเรามาช่วยกันคิดดีกว่า
- ว่ามีอะไร ตอนแรกมีคนชื่อเอ่อ... - แอมโบรส แชปเพิล
- แล้วเบนก็เผ่นไปหาเขา - แล้วโจก็บอกว่าไม่ใช่คนซะด้วยสิ
แต่เป็นสถานที่ แล้วก็เผ่นไปอีกคนนึง
อย่าพูดชื่อนั้นอีกเลย เดี๋ยวฉันเผ่นไปอีกหรอก
- มันชวนไปจริงๆ - คุณเข้าใจมั้ยคะ วัล
สงสัยเป็นมุขใหม่ของคนอเมริกัน ต้องลองไปถามแดนนี่ดู
- สวัสดีอีกครั้งค่ะ - โอ้ ผมต้องขอโทษจริงๆ นะครับ
ที่หายไปแบบนั้น แต่ว่าผมมีธุระนิดหน่อยน่ะ
กำลังอยากได้เลย ขอบคุณครับ
เอ่อแล้ว... แล้วโจล่ะครับ
- เธอไปที่แอมโบรสน่ะครับ - ผมก็เพิ่งกลับมาเอง
- เดี๋ยวๆ ๆ ไม่ใช่แอมโบรสของคุณนะ - ไม่ใช่คนนะคะ แต่ว่าเป็นสถานที่ค่ะ
เธอเพิ่งไปเมื่อ 20 นาทีก่อนเองค่ะ
ว่าไงนะ คุณหมายความว่าไงที่ว่า...
- แล้วมันอยู่ไหนครับ - เดี๋ยวผมเปิดหาให้ใหม่ก็แล้วกัน
- อะไรนะ นี่คุณว่าเป็นสถานที่เหรอ - ใช่ นี่ไงโบสถ์แอมโบรส
- 17 ถนนแอมโบรส เบย์สวอเตอร์ - 17 ถนนแอมโบรส เบย์สวอเตอร์
ครับ
ค่ะ หมอคะ กลับมาก่อนค่ะ โจโทรมา
- โจ - เบน เป็นไงบ้างคะ
- ได้เรื่องอะไรมั้ย - ไม่เลย รอดกลับมาได้ก็บุญแล้วนะ
เบนคะ ต้องเป็นโบสถ์แน่ๆ เลย ฉันเจอแล้ว
อยู่ใกล้โรงแรมนิดเดียวเอง ฉันรู้ว่ามันไม่ปลอดภัย แต่ว่า...
เอาล่ะโจ โจ ผมได้ที่อยู่แล้วนะ รออยู่นั่นแหละ เดี๋ยวผมไปนะ
- ได้ค่ะ ฉันจะรอข้างนอกนะ - แค่นี้นะ
คุณว่าที่อยู่อะไรนะครับอีกทีสิ
- 17 ถนนแอมโบรส เบย์สวอเตอร์ - ขอบคุณ ผมไม่รู้จะขอบคุณยังไงดีครับ
คุณทั้ง 3 คน เล่นหมากฮอสไม่เป็นใช่มั้ยครับเนี่ย
รีบไปนอนเถอะจ้ะคนดี เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไม่ไหว
- จบตาก่อนได้มั้ยครับ ผมชนะอยู่ - ก็ได้จ้ะ
- เอ็ดน่า เตรียมนมกับบิสกิตให้เขา - ต้องให้ยานอนหลับอีกแล้วใช่มั้ย
- ฉันต้องลงไปข้างล่างนะ - คืนนี้ไม่ต้องหรอกน่า
- คืนนี้หนูต้องหลับนะจ๊ะ แฮงค์ - จะพยายามครับ
- ถ้าอยากเล่นให้จบเกมก็เร็วๆ เลย - นี่ พูดดีๆ กับเขาหน่อย มันจะตายรึไง
ถ้าจะให้เปิดก็ตะโกนเรียกนะ
- เข้าไปได้มั้ยคะ - เชิญ
อยากให้เป็นพรุ่งนี้จังเลย
พูดอะไรไม่เป็นมงคลเลยนะ
อ๊ะ เดี๋ยวจะลืมซะก่อน
นี่ เอาไปเลย ตั๋วชมคอนเสิร์ตที่อัลเบิร์ต ฮอลล์ 2 ใบ
อภินันทนาการจากฉัน เราจองที่นั่งเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
พูดง่ายๆ ก็คือกำหนดจุดไว้เหมาะเหม็งเลย
- แล้วนี่ก็ส่วนที่สำคัญที่สุด - อะไร
แผ่นเสียงเพลงเพราะๆ ที่เขาจะเล่นกันในคืนนี้
ดนตรีไม่ได้อยู่ในสายเลือดของนักแม่นปืน
เอาล่ะ ฟังให้ดีนะ ฉันจะเล่นท่อนที่นายจะต้องลงมือยิงให้ฟัง
ฟังให้ดี
อีกรอบนะ
จำไว้ว่าตอนมีเสียงฉาบก็พอ
เข้าใจใช่มั้ย ถ้ายิงตอนนี้จะไม่มีใครได้ยินเสียงปืน
แม้แต่คนดูก็ไม่สนใจ ฉันว่านักประพันธ์ก็คงรู้สึกดีจริงมั้ย
ไม่มีใครรู้หรอก
แต่ว่า... มีอยู่คนนึง
ใช่แล้ว ถ้านายฉลาดนะ
- อยากรู้อะไรอีกมั้ย ถามได้ทุกเรื่องเลยนะ - ไม่
ได้ยินอย่างงี้ค่อยสบายใจหน่อย
คอนเสิร์ตจะเล่นช่วงหัวค่ำ หวังว่าคงไม่กดดันจนเกินไป
ถ้าฉันจะบอกว่านายมีโอกาสครั้งเดียวเท่านั้น
- ถ้าไม่สำเร็จก็ต้องเสี่ยงอีกรอบ - ผมไม่ชอบเสี่ยงนะ
ถ้าอย่างงั้นก็ดี ฉันอุตส่าห์ถ่อไปตามหานายถึงแมร์ราเคช
ถ้าพลาดคงเสียดายแย่
เป้าหมายของนายออกเดินทางไปแล้ว
มีรถจอดรออยู่ข้างล่าง ทางประตูหลัง
แวะรับคุณเบนสันระหว่างทางด้วย
เธอจะไปนั่งดูคอนเสิร์ตเป็นเพื่อน
แล้วก็อาจจะเป็นเพื่อนนอนด้วย ถ้าเป็นไปได้
คุณจะเตรียมเงินไว้รอผมเลยใช่มั้ย
- ไม่เชื่อใจกันรึไง - สุภาษิตโจรเขาว่าไงนะ
สัจจะไม่มีในหมู่โจร ใครนะช่างคิดได้ ฉลาดจริงๆ เลย
ฉันว่านายรีบไปดีกว่า ถ้าไปดูคอนเสิร์ตสายมันไม่ดีนะ
แล้วคงลำบาก ถ้าต้องรอให้จบการแสดงช่วงแรกซะก่อน
- พาเขาลงไปข้างล่างหน่อยได้มั้ยจ๊ะที่รัก - ได้สิจ้ะ
ขอโทษนะที่ต้องให้ออกทางประตูหลัง แต่ว่าเราต้องไม่ทำอะไรโฉ่งฉ่างเกินไป
นั่นไงคะ
จริงด้วย ผมว่าต้องใช่ที่นี่แน่ๆ เลย
คุณคงไม่คิดผิดไปคนละเรื่อง เหมือนผมหรอกนะ
- เอาล่ะ ไปกันเถอะ ไป - เบนคะ ไม่โทรแจ้งตำรวจก่อนเหรอ
ไม่ต้องหรอก เราจัดการกันเองได้น่าไปเลย ไป
- เบนคะ - ชู่ว...
หัวข้อที่ผมอยากจะพูดในวันนี้ คือความลำบาก
ชีวิตคนธรรมดาอย่างผมและคุณ
มักจะสับสนวุ่นวาย และได้พบเจอกับความผิดหวัง
ไม่สมหวังอันแสนโหดร้ายอยู่เป็นนิจ
แต่ว่า ที่น่าแปลกก็คือ เรื่องที่เราควบคุมไม่ได้นั้น
- ช่วยสร้างให้เราเป็นคนที่ดีขึ้น - นี่เป็นเบอร์สารวัตรบิวแคนันนะ
รีบออกไปโทรบอกให้เขาส่งกำลังตำรวจ มาปิดล้อมที่นี่ด่วนเลย
- แล้วถ้าเขาถาม... - บอกเลย บอกไปให้หมด
ผมว่าแฮงค์ต้องอยู่ที่นี่แหละ
- แต่ฉันไม่อยากทิ้งคุณ - ไปเถอะน่า
ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันแหละ คุณรีบไปเถอะ
และสำคัญยิ่งในความดีงามของมนุษย์
บางคนอาจจะคิดว่า ความลำบากยากแค้นดีอย่างไร
มันทำให้เราเป็นคนดีขึ้น
แต่ผมว่าเราควรหยุด ณ บัดนี้
เพื่อตรวจดูอะไรสักหน่อย
มองเข้าไปในใจจิตใจและชีวิตเรา ว่าเราเห็นอะไรบ้าง
ดังนั้น แทนที่จะเทศน์ต่อ ผมคิดว่าทุกคนควรจะกลับบ้าน
เพื่อทำสมาธิเงียบๆ ระลึกว่าชีวิตไม่ได้เลวร้าย
และเราโชคดีแค่ไหน
สัปดาห์หน้าเราจะมาคุยเรื่องการทำสมาธิ
ตอนนี้ผมขออวยพรให้ทุกคนโชคดี
แหม มันช่างน่าแปลกใจจริงๆ นะคุณหมอ
- ลูกผมอยู่ไหนเดรตัน - อยู่ข้างบนแน่ะ
คุณมาได้เวลาพอดีเลย ภรรยาผมกำลังจะทำอาหารให้เขาอยู่
ท่าทางของแฮงค์จะไม่ค่อยชอบ รสมือคนอังกฤษเท่าไหร่นักหรอก
คุณต้องการอะไร ถ้าอยากได้เงินผมจะให้
และจะไม่พูดอะไรเลย ขอลูกผมคืนเถอะ
แล้วภรรยาคุณล่ะ
อย่าบอกนะว่า... เธอออกไปสูดอากาศข้างนอก
คุณต้องการอะไร ผมยอมทุกอย่างเลย
ไม่ต้องห่วง คุณจะได้เจอเขาแน่เมื่อถึงเวลา
แฮงค์ แฮงค์ แม็คเคนน่า
พ่อครับ พ่อๆ พ่อครับ พ่อผมอยู่นี่ครับ
- หลีกไป - พ่อ
- พ่อครับ ผมอยู่นี่ - ปล่อย
เร็วสิ
ตอนนี้สามีฉันกำลังเฝ้าพวกเขาอยู่ค่ะ
เขาส่งให้ฉันออกมาโทรหาคุณ
- ไม่งั้นเดี๋ยวพวกนั้นจะหนีไปซะก่อน - มันจะไม่ง่ายอย่างงั้นน่ะสิครับ
คุณโวเบิร์นคะ สามีฉันกำลังรอความช่วยเหลือ...
อยู่ในโบสถ์นั่นนะคะ
ขอสายคุณบิวแคนันหน่อยได้มั้ยคะ เขาบอกว่าถ้ามีอะไรให้โทรมา
- ตอนนี้ฉันมีเรื่องแล้ว - ต้องขอโทษจริงๆ ครับ
ตอนนี้ผมติดต่อเขาไม่ได้เลย
พอดีเขาออกไปต้อนรับท่านทูต คนสำคัญที่อัลเบิร์ต ฮอลล์น่ะครับ
- งั้นคุณก็โทรไปหาเขาสิ - เขาอยู่บนรถครับ
- แล้วผมก็ไม่ทราบเบอร์เขาด้วย - นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ
มันเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย
ยังไงคุณก็ต้อง ยังไงคุณก็ต้องส่งตำรวจมาที่นี่
ไม่งั้นฉันจะไปอัลเบิร์ต ฮอลล์เองเลย
ไม่ต้องหรอกครับ ผมจะแจ้งสายตรวจ ให้ไปที่โบสถ์นั้นโดยทันทีครับ
อีกซักครู่ตำรวจก็น่าจะไปถึงแล้ว
กลับไปหาสามีคุณ บอกให้เขารีบออกจากโบสถ์นั่นโดยทันที
แล้วให้ตำรวจจัดการดีกว่าครับ
โวเบิร์น ตำรวจพิเศษ สักครู่ครับ แค่นี้ก่อนนะครับคุณนายแม็คเคนน่า
ไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวผมจะรีบจัดการให้ครับ
ไม่มีใครอยู่เลยค่ะ
- คุณนายแม็คเคนน่าใช่มั้ยครับ - ค่ะ มีปัญหาแล้วค่ะ คุณตำรวจ
เมื่อกี๊ที่นี่ยังมีคนเต็มอยู่เลย แต่ตอนนี้ไม่มีคนแล้ว
เราได้รับคำสั่งให้มาดูที่นี่ ก่อนที่ตำรวจหลวงจะมาถึงนะครับ
แต่สามีฉันอยู่ในนั้นนะคะ
- เมื่อกี๊ยังมีคนตั้ง 30-40 คน แต่ว่า... - เมื่อไหร่นะครับ
ก็ยังไม่ถึง 5 นาทีเลยค่ะ
อืม... ถ้าอย่างนั้นผมขอเข้าไปดูหน่อย
ฉันลองเปิดประตูแล้ว มันล็อค สงสัยต้องพังเข้าไป
เสียใจด้วยนะครับ คงจะไม่ได้ เราต้องใช้หมายค้น
- มันเป็นกฎหมายน่ะครับ - ก็ไปเอามาสิคะ
มันก็ต้องใช้เวลานะครับ เดินดูรอบๆ ไปก่อนก็แล้วกันนะครับ
- แมทธิวไปดูอีกด้านนึงซิ - ได้ครับ
ไม่มีคนเลยครับ
คุณแน่ใจนะครับ ว่าเมื่อกี๊ยังมีคนเต็มอยู่น่ะครับที่นี่
แน่สิคะคุณตำรวจ ก็ฉันยังเข้าไปนั่งข้างๆ สามีอยู่เลย
แล้วเขาก็บอกให้ฉันมาโทรแจ้งตำรวจ
ฉันว่าอธิบายไป คุณก็ไม่เข้าใจหรอกค่ะ
ถ้าอย่างงั้นคงต้องรอ ให้ตำรวจมาถึงก่อนแล้วล่ะครับ
เท่าที่ดูจากข้างนอก ไม่มีสิ่งมีชีวิตเลยครับ
- งั้นกลับสถานี - ครับ ได้ครับท่าน
วอลเดนคุณอยู่รอตำรวจที่นี่ก็แล้วกันนะ
- ได้ครับ - โอเค แมทธิว / อย่าเพิ่งไปสิคะ
เรามีงานครับ จะให้เราไปส่งที่ไหนครับ
- พาฉันไปอัลเบิร์ต ฮอลล์หน่อย - อัลเบิร์ต ฮอลล์น่ะ
อยู่นอกเส้นทางของเรา ผมไปส่งคุณที่จุดรอแท็กซี่แทนได้มั้ยครับ
- ก็ได้ค่ะ - เชิญครับ
รอเดี๋ยว
มาแล้ว
ให้ฉันเคลียร์ในครัวก่อนนะ
ทุกคนออกไปเร็วเข้า ไปที่ระเบียงภายใน 5 นาที เร็วเข้า
ทำตามที่เขาบอกสิ เร็วเข้า ออกไปเร็วๆ เข้า ไป
ทุกคนออกไป เร็ว ออกไปได้แล้ว ไป ไปเร็วเข้า
เรียบร้อยครับ เชิญทางนี้เลย
สถานทูตนี้ ชอบมีอะไรแปลกๆ เรื่อยเลย
ชอบพาคนเข้ามาทางประตูหลัง
เมื่อไหร่สถานทูตสวิสจะรับคนนะ ที่นั่นไม่ใช้คนเยี่ยงทาสแบบนี้
ขอพบผู้จัดการหน่อยค่ะ
ขอโทษครับ ผู้จัดการกำลังต้อนรับแขกอยู่ครับ
- ผู้ช่วยเขาก็ไม่ว่าง - ฉันต้องคุยให้ได้ พวกเขาอยู่ไหนคะ
อ้อ อยู่แถวๆ นั้นแหละครับ
ลูกชายคุณน่ารักมากเลยนะครับ
คืนนี้ชีวิตของเขา อยู่ในเงื้อมมือคุณแล้ว
เขาอยู่ไหน เขาอยู่ไหน
ขอโทษนะคะ
- นั่นใช่ท่านรัฐมนตรีรึเปล่า - ไม่ใช่หรอก นั่นท่านกงสุลน่ะ
- นั่นไงท่านรัฐมนตรี ที่หัวล้านๆ น่ะ - เหรอ
- ขอโทษครับ ขอดูตั๋วด้วยครับ - ขอโทษค่ะ ฉันเข้ามาหาเพื่อนน่ะค่ะ
เกิดอะไรขึ้นครับ
เขาจะฆ่าท่านนายกค่ะ ฉันก็เลยคิดว่าควรจะ...
คือภรรยาคุณช่วยท่านไว้น่ะครับ ก็เลยโดนแค่เฉียดๆ น่ะครับ
มากันแล้วล่ะครับ ถ้าอย่างนั้นเชิญทางนี้เลยดีกว่านะครับ
พณฯ ท่านจะได้ขอบคุณ เป็นการส่วนตัวนะครับ
ท่านคงจะดีใจมาก ไม่เสียเวลาหรอกครับ
มากับผมเลยดีกว่านะครับ ไม่ต้องตื่นเต้นครับ
โอ้...
ท่านนายกครับ
- นี่ไงครับคุณผู้หญิงที่... - คุณผู้หญิง ผมเป็นหนี้ชีวิตคุณแล้วนะ
- และในระหว่างนี้... - ไม่ทราบว่าพรุ่งนี้คุณพอจะว่างมั้ย
ผมอยากจะเลี้ยงอาหาร เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณสักหน่อย
- ไม่เป็น... - เป็นสิ คุณผู้หญิง เป็นสิครับ
ขอตัวก่อนนะครับ เชิญครับ เชิญ
ขอโทษครับ ผมขอตัวก่อนนะ
ขอบคุณครับ ขอบคุณมากนะครับ
คุณบิวแคนันมีอะไรจะคุยด้วยน่ะครับ
- ลูกเราอยู่ไหนคะ แฮงค์ล่ะคะ - ผมว่ามาคุยกันในนี้ดีกว่านะครับ เชิญครับ
- พวกคุณรู้กำหนดการทุกอย่างเลยเหรอ - อย่ามางี่เง่าแบบนี้เลย
มันบังเอิญจริงๆ นะ ที่พวกคุณมาเจอกันที่นี่ได้
ใช่ คุณมันโง่ ไม่รู้จักถามผู้ช่วยนี่เขาบอกว่าคุณมาที่นี่
- อะไรนะครับ คุณว่าไง - ตกลงคุณจะช่วยเรามั้ยคะ คุณบิวแคนัน
ท่านครับ เราคุยกับผู้หญิงแล้วครับ
เธอบอกว่าเธอบังเอิญ ได้ตั๋วห้องเดียวกับมือลอบสังหารครับ
คือเอ่อ... เธอไม่รู้เรื่องเลย
- แต่ถึงรู้ ผมว่าก็ไม่บอกหรอก - เดี๋ยวผมคุยกับเธอเอง
ได้ครับท่าน
ทีนี้บอกผมมาให้หมดดีกว่านะ ทุกอย่างเลย
เรายังมีความหวังอยู่คุณนายแม็คเคนน่า
เข้าไปพบท่านได้แล้วครับ
งั้นแค่นี้นะครับ ครับ ได้ครับ
ขอประทานโทษ ผมมีเรื่องจะอธิบายให้ฟัง
ไม่ทราบว่ามันเกิดอะไรขึ้น
แต่ว่าผมต้องมารับเงินค่าจ้างมือปืนนะครับ
ฉันว่าคงไม่จำเป็นแล้วล่ะมั้ง
ในเมื่อ เขาตายแล้ว
ไม่เห็นจะแม่นอย่างที่คุยโวไว้เลยนะ
เป้าหมายบาดเจ็บเล็กน้อยที่แขนเท่านั้นเอง
ห่วยยิ่งกว่าห่วยซะอีก
แล้วเพื่อนนายดันกลัว แล้วก็โดดตกลงมาด้วย
ตายบนพื้นเวทีอัลเบิร์ต ฮอลล์
มันก็ไม่ใช่ความผิดของผมนี่ครับท่าน
ทุกคนที่แมร์ราเคชบอกว่าเขามือดีที่สุด
ดีแล้วที่นายไม่ได้เครียดอะไรมากนัก
เอาล่ะ คืนนี้ฉันจะจัดงานเลี้ยงรับรองที่นี่
อีกไม่กี่ชั่วโมง ฉันต้องลงไปต้อนรับนายกรัฐมนตรี
ในฐานะแขกของฉัน
ทั้งๆ ที่ฉันหวังว่าเขาน่ะ คงจะต้องมาร่วมงานไม่ได้แล้ว
- คงมีความสุขล่ะสินะ - ผมไม่ทราบว่าจะพูดยังไง
- ไม่ต้อง - ผม...
ฉันพูดเอง
แกทำให้เรื่องวุ่นวายตั้งแต่แรกเลยนะ
ลักพาตัวเด็กนั่นมาจากแมร์ราเคช
ไม่รู้เหรอว่าการขโมยลูกคนอเมริกัน มันร้ายแรงแค่ไหน ห๊ะ
ไม่งั้นจะรู้ได้ไงล่ะว่า พวกแม็คเคนน่าจะหุบปาก
แค่นั้นยังไม่พอ เกิดปอดแหกซะอีก
แล้วก็ดันหอบไอ้เด็กนรกนั่น กลับมาซุกหัวที่นี่
รู้ตัวมั้ยว่าแกหาเรื่องซวย ให้สถานทูตนี้แค่ไหน
- ผมไม่... ผมแค่คิดว่าเราอาจจะ... - แกจะเอาเด็กออกไปยังไง ห๊ะ
ห๊ะ บอกมา
เรื่องนั้นไม่ยากหรอกครับท่าน ผมมีรถ...
ไม่เห็นเหรอว่าตำรวจ เดินกันให้ว่อนไปหมด
ความโง่ของแก จะทำให้พวกเราซวยกันไปหมด
แต่ผมหาทางออกได้นะครับ ขอเวลาหน่อย
เวลาเหรอ
กำจัดเด็กนั่นไปจากที่นี่ซะ
กำจัดแบบไม่ให้มันไปบอกใครได้สักคนเดียว
- ว่าคืนนี้ มันอยู่ที่ไหน - โอ้ ไม่นะคะ
ได้เลยครับท่าน
เดรตัน หวังว่าคราวนี้คงไม่พลาดอีกนะ
ไม่อย่างงั้นล่ะก็
ฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของแก
เข้ามาเลย
ท่านครับ เจ้าหญิงใกล้จะถึงแล้วนะครับ
ผมจำเขาได้ เขาจำผมได้
เขาพยายามหนี แล้วก็โดดลงไป ก็เท่านี้แหละครับ
พยายามฆ่าผู้ทรงอิทธิพลในประเทศ
ทำไมพวกมันไม่ใช้วิธีเดิม ลงมือในประเทศตัวเอง
ครับ
บิวแคนันพูดครับ
ได้ครับ ขอบคุณครับ
- พวกเดรตันอยู่ที่สถานทูต - ว่าอะไรนะ
- คุณรู้ได้ยังไง - เรามีแหล่งข่าวกรอง อยู่ข้างใน
งั้นถ้าพวกเดรตันอยู่ที่สถานทูต ลูกเราก็อยู่ที่นั่นด้วยสิ
อาจจะจริงของคุณ แต่เราทำอะไรไม่ได้
หมายความว่าไง ทำอะไรไม่ได้
สถานทูตทุกแห่งในต่างประเทศ ถือว่าเป็นเขตหวงห้ามพิเศษ
- แล้วจะทำยังไง - เราโดนสอนมาว่าสถานทูตคือประเทศอื่น
พวกเขาก็เลยขโมยเด็กได้ยังงั้นเหรอ จะบ้ารึไง
เราจะให้กระทรวงการต่างประเทศ ทำหนังสือถึงสถานทูต
แต่ผมไม่รับผิดชอบ เรื่องกฎหมายระหว่างประเทศหรอกนะ
ถ้าหากเรามี มีหลักฐานยืนยันว่าลูกคุณอยู่ที่นั่นจริงๆ
งั้น เอาอย่างงี้นะ สถานทูตเบอร์โทรอะไร คุณมีมั้ย
มีครับ
- คุณจะทำอะไรคะ - ผมขอลองอะไรหน่อยนะ
- โกรสเวเนอร์ 0144 - โกรสเวเนอร์ 0144 ครับ
คนที่โดนยิงเป็นนายกรัฐมนตรีใช่มั้ย
ฮัลโหลๆ ขอสายท่านนายกรัฐมนตรีครับ
ได้ครับได้ๆ ๆ เอางี้นะครับ
บอกท่านว่าผู้หญิงที่ช่วยชีวิตท่านเอาไว้ มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยก็แล้วกันนะครับ
- ครับ - จะให้ฉันพูดอะไรคะ
นี่ๆ ๆ ฟังนะ ท่านบอกว่าอยากขอบคุณเราใช่มั้ยล่ะ
บอกไปว่าคุณจะไปที่สถานทูต เดี๋ยวนี้ คืนนี้เลย
เพราะพรุ่งนี้เราจะออกจากลอนดอนแล้ว
ฮัลโหล คุยได้เลย
- ฮัลโหล - ว่ายังไง
ดีใจจังเลยที่คุณโทรมาน่ะ
ยอดเลย ยอดๆ ยอดเลย ท่านทูตต้องยินดีแน่ๆ
เพื่อนของผม ก็เหมือนเพื่อนของเขานั่นแหละครับ
- ท่านบอกว่าได้ค่ะ - ถ้าเขาขอคุณตกลงเลยนะ รู้มั้ย
- แล้วถ้าไม่ขอล่ะคะ - ที่รัก เคยมีสักงานมั้ยที่เขาไม่ขอ
คุณมีหน้าที่ดึงความสนใจของทุกคนนะ อย่าลืมสิ
สวัสดีครับ นายแพทย์ และคุณนายแม็คเคนน่าครับ
ยินดีที่ได้พบครับ
ท่านนายกกำลังรอคุณอยู่นะครับ เชิญทางนี้เลยครับ เชิญ...
- คุณผู้หญิง สวัสดีครับ สวัสดี - สวัสดีค่ะท่าน
นี่ไงสาวสวยที่ช่วยชีวิตผมไว้ ที่งานคอนเสิร์ตน่ะ
เอ่อ... คุณผู้หญิง ได้ช่วยชีวิตคน ที่ไม่มีใครทดแทนได้เลยนะครับเนี่ย
- ได้ข่าวว่าคุณคือโจ คอนเวย์คนดังใช่มั้ย - ค่ะ ดิฉันโจ คอนเวย์ค่ะ
- ถ้าเราอยากจะขอเอ่อ... - ภรรยาผมยินดีร้องเพลงให้ท่านฟังครับ
- ใช่มั้ยจ๊ะ - ฉันร้างเวทีไปนาน ฉัน...
สักเพลงนะครับ บทเพลงเพราะๆ เพื่อเติมให้เต็มค่ำคืนนี้ให้สมบูรณ์
ขอบพระคุณท่านมากค่ะ
เอ่อ สเตนิส ไปเอาเก้าอี้มาทีสิ เร็วเข้า เร็วหน่อยนะ
ท่านผู้มีเกียรติครับ คืนนี้โจ คอนเวย์ผู้โด่งดัง
จะมาร้องเพลงให้พวกเราฟังกันนะครับ
เอาล่ะครับ ช่วยจัดที่นั่งดีๆ ให้กับท่านนายกด้วย ขอบคุณมาก
เชิญที่เปียโนเลยครับ เชิญครับ
เชิญนั่งเลยครับ เชิญ
เอ่อ ไม่หรอกครับ ขอบคุณ ผมชอบยืนฟังมากกว่า
นั่นมันเสียงแม่ผมนี่ เสียงแม่ผมร้องเพลง
อะไรนะ แน่ใจนะแฮงค์
- ใช่แน่นะ - แน่ครับ ผมจำได้
มาทำอะไรที่นี่
- แฮงค์จ้ะ ผิวปากเพลงนี้ได้มั้ย - คิดว่าได้ครับ
งั้นก็ผิวออกมาเลย เอาให้ดังที่สุดเลยนะ รู้มั้ย
ไปรอในห้องจดหมายนะ เดี๋ยวฉันพาเขาลงมาเอง
ขอเวลา 5 นาที
ไม่ ไม่ร้องนะลูกนะ
ไม่...
- พ่อครับ - แฮงค์
- พ่อ - แฮงค์
- ไม่เป็นไรลูก ไม่เป็นไรแล้ว - พาเขาหนีไป เร็วเข้า รีบหนีไปเร็ว
- เร็วเข้า - ไป เร็วลูก
ไปสิคะ
จะรีบไปไหน
เดี๋ยวๆ...
อย่าทำอะไรเขานะ คุณไม่กล้ายิงหรอกเดรตัน
ข้างล่างมีคนเต็มเลย ตำรวจก็ดูแลสถานการณ์อยู่
ผม... ผมว่าคุณ ก็ไม่ได้ปลอดภัยนักหรอกน่า เชื่อผมสิ
- ปล่อยเด็กไปเถอะ เดรตัน - ผมก็คิดแบบนั้นแหละที่รัก
หวังว่านายคงมีน้ำใจพอ ที่จะพาฉันไปจากที่นี่
อย่ามาขอให้ผมช่วยนะเดรตัน คุณน่ะมันเลว เลวที่สุด
เธอคงไม่อยากให้พ่อเจ็บตัวใช่มั้ยแฮงค์
เราจะเดินลงไปข้างล่างกัน เดินสบายๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เดินไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงจุดจอดรถแท็กซี่ที่ใกล้ที่สุด
และหวังว่าระหว่างทาง คงไม่มีใครเอะอะขึ้นมานะ
ทำตามที่เขาบอกลูก
- ไม่ใช่ อีกทางนึง อีกทางนึงลูก - ไปกันรึยังล่ะ
เอาเลยลูก ไป เดินไปเลยลูก เดิน
อย่าพูดอะไรนะ
หยุดก่อน
ไปต่อได้แล้ว
ตามพ่อมาลูก
ตามมา ตามมาแฮงค์ ตามมา...
ขอโทษนะครับ ที่หายไปซะนานเลย
เราไปรับแฮงค์กลับมาน่ะครับ
[THAI]